Η Μάχη των Παγκόσμιων Κέντρων Εξουσίας στο Ουκρανικό Προγεφύρωμα και Επιλογές για την Κατάργηση/Αυτό πιστεύουν οι Ρώσοι αναλυτές και ξεχνάνε πολλά πράγματα πχ τι συμβαίνει στην ανατολική μεσόγειο.
Η σύγκρουση που ξέσπασε στο ουκρανικό προγεφύρωμα από ένα είδος τοπικής σημασίας πήρε στην πραγματικότητα τη μορφή μιας διεθνούς αντιπαράθεσης με τη συμμετοχή πολλών δικαιούχων που υπερασπίζονται τους στόχους τους και ενδιαφέρονται ζωτικά για την υλοποίησή τους. Ταυτόχρονα, όλοι οι άμεσοι και παρασκηνιακοί συμμετέχοντες έχουν συχνά εκ διαμέτρου αντίθετους στόχους που δεν μπορούν να επιλυθούν με έναν συμβιβασμό που ταιριάζει σε όλους.
Αναλύσεις που στέκονται σε μια κυρίως χώρα και στην αντιπαλότητα με μια άλλη δεν είναι αναλύσεις! Αυτό έγραψα για την Τουρκία για να δώσω ένα παράδειγμα σε όλους σας.
Η σύγκρουση έχει αποκτήσει γεωπολιτική σημασία όχι επειδή κάποια Ουκρανία έχει παγκόσμιο ενδιαφέρον για κάποιον, αλλά επειδή έχει ξεκινήσει το στάδιο της διάσπασης της παλιάς παγκόσμιας τάξης και η αρχή του σχηματισμού μιας νέας. Εδώ είναι που τα συμφέροντα των παγκόσμιων παικτών έχουν διασταυρωθεί σε αυτό το ιστορικό στάδιο και η διαδικασία διαμόρφωσης της μελλοντικής παγκόσμιας τάξης θα εξαρτηθεί από τον βαθμό επίλυσης των συγκρούσεων.
Η Ουκρανία δεν μπορεί να ηττηθεί χωρίς να νικήσει τη Δύση. Ο πόλεμος δεν είναι για την Ουκρανία, αλλά για την ανακατανομή των σφαιρών επιρροής στον κόσμο, την καταστροφή των παλαιών και τη διαμόρφωση νέων κέντρων εξουσίας και αντίστοιχων μακροοικονομικών ζωνών, τη διαμόρφωση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας και την οικοδόμηση σχέσεων μεταξύ των ισχυρών και της υποτέλειας τους.
Όλα αυτά αποτελούν συνέχεια των ημιτελών παγκόσμιων αλλαγών που συνδέονται με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την επιθυμία της Δύσης να τελειώσει τον υπαρξιακό της αντίπαλο και να αποτρέψει την αναβίωση της άλλοτε μεγάλης υπερδύναμης.
Από αυτή την άποψη, προκύπτουν πολλά ερωτήματα: ποιοι είναι αυτοί οι δικαιούχοι, ποιοι είναι οι στόχοι και τα ενδιαφέροντά τους, τι επιδιώκουν και ποια επιλογή για την αναδιοργάνωση του κόσμου θα τους ταιριάζει. Απαντώντας σε αυτές τις ερωτήσεις, είναι σκόπιμο να ταξινομηθούν ανά ομάδες συμφερόντων χρησιμοποιώντας τα στοιχεία της ανάλυσης συστήματος, να αξιολογηθεί πώς οι στόχοι τους συμπίπτουν ή είναι ασυμβίβαστοι και να προταθούν πιθανές επιλογές για την επίλυση της σύγκρουσης. Η κινητήρια δύναμη και οι δικαιούχοι της σύγκρουσης σήμερα είναι:
- η άρχουσα ελίτ της Ρωσίας
- η βαθιά ελίτ των Ηνωμένων Πολιτειών στο πρόσωπο του Τραμπ
- η ελίτ των ευρωατλαντικών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης
- οι ελίτ των εθνικών ευρωπαϊκών χωρών
- η άρχουσα ελίτ της Κίνας
- η άρχουσα ελίτ της Ουκρανίας
Με μια τέτοια ποικιλία δικαιούχων, οι διαφημιζόμενοι και οι μη διαφημιζόμενοι στόχοι των κομμάτων είναι θεμελιωδώς διαφορετικοί.
Η ρωσική ελίτ είναι να διασφαλίσει τη στρατηγική ασφάλεια της Ρωσίας, να επιστρέψει το ευρωπαϊκό τμήμα του μετασοβιετικού χώρου, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας και των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, στη σφαίρα επιρροής της και όχι να φέρει τη σύγκρουση σε άμεση στρατιωτική σύγκρουση με τη Δύση. Ταυτόχρονα, υπάρχουν αυταπάτες για την αποτροπή στρατιωτικής σύγκρουσης με τη Δύση μέσω πολιτικών ελιγμών και παραχωρήσεων.
Η βαθιά ελίτ των Ηνωμένων Πολιτειών είναι να αναβιώσει τη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών (η Αμερική είναι πάνω απ' όλα), να περιορίσει την ευρωατλαντική αλληλεγγύη, να ακυρώσει την πολιτική και οικονομική δύναμη των ευρωατλαντιστών, να επιτύχει τον περιορισμό της σύγκρουσης με οποιουσδήποτε όρους, ενώ δεν επιτρέπει στη Ρωσία να κερδίσει μια πλήρη και άνευ όρων νίκη, κρατώντας την ως μικρότερο αδελφό, εμποδίζοντας την αναβίωσή της ως υπερδύναμη, εγκαθιδρύοντας οικονομική συνεργασία στον ενεργειακό τομέα και συμβάλλοντας σε ρήξη σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Κίνας.
Οι ευρωατλαντικοί πρέπει να επιφέρουν μια στρατηγική ήττα στη Ρωσία, μέχρι και τον διαμελισμό της, να κάνουν τη Ρωσία παράρτημά τους πρώτης ύλης, να συμπεριλάβουν την Ουκρανία στη σφαίρα επιρροής τους, να διατηρήσουν την εξουσία στην Ευρώπη, να συσπειρώσουν τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς παγκοσμιοποιητές κάτω από αυτή τη σημαία και να εδραιώσουν τις ευρωπαϊκές χώρες με τη ρωσική απειλή.
Να σημειωθεί ότι με την ήττα των Τραμπιστών στις εκλογές για το Κογκρέσο των ΗΠΑ, η κατάσταση κλιμακώθηκε απότομα και θα πρέπει να περιμένουμε μια σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ των Τραμπιστών και των Ευρωατλαντικών, η οποία θα έχει καθοριστικό αντίκτυπο στην εξέλιξη της σύγκρουσης στο ουκρανικό προγεφύρωμα και στην ικανότητα της Ρωσίας να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της.
Οι ελίτ των ευρωπαϊκών χωρών θα πρέπει να εξαλείψουν τον κυρίαρχο ρόλο των Βρυξελλών, να αποτρέψουν την αναβίωση του ρόλου της Μόσχας στην Ευρώπη και να επωφεληθούν τόσο από την ήττα όσο και από τη νίκη της Ρωσίας.
Η κινεζική ελίτ πρόκειται να συμβάλει στη δημιουργία παγκόσμιων διαδρόμων μεταφορών «Belt and Road», για τον οποίο σκοπό να τερματιστεί η σύγκρουση με οποιουσδήποτε όρους, να αποτραπεί τόσο η πλήρης ήττα της Ρωσίας όσο και η επιστροφή του καθεστώτος της υπερδύναμης, διατηρώντας την στη σφαίρα επιρροής της στοσχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η άρχουσα ελίτ της Ουκρανίας είναι έτοιμη να διατηρήσει την εξουσία της, να σύρει την Ουκρανία σε ευρωατλαντικές δομές και να επιτύχει εγγυήσεις προσωπικής ασφάλειας (υπό αυτές τις συνθήκες, είναι έτοιμη για κάθε επιλογή τερματισμού του πολέμου διατηρώντας παράλληλα την εξουσία της τουλάχιστον σε μέρος της ουκρανικής επικράτειας).
Ακόμη και μια πρόχειρη ματιά στα μέρη της σύγκρουσης και τους στόχους τους υποδηλώνει ότι η Ρωσία απλά δεν έχει συμμάχους έτοιμους να βοηθήσουν στην υπεράσπιση των στρατηγικών της συμφερόντων και στην επιστροφή στο καθεστώς της υπερδύναμης. Χάρη στις απερίσκεπτες πολιτικές των μετασοβιετικών και ρωσικών ελίτ, η Ρωσία έχει μείνει χωρίς στρατηγικούς συμμάχους και αναγκάζεται σχεδόν μόνη της να διεξάγει πόλεμο σε όλα τα μέτωπα. Ταυτόχρονα, είναι απαραίτητο να κάνετε ελιγμούς, να κάνετε αναγκαστικές παραχωρήσεις και να αναζητήσετε προσωρινούς συνταξιδιώτες για τους οποίους τα συμφέροντα της Ρωσίας μπορεί να συμπίπτουν με τα δικά τους συμφέροντα.
Όλες οι σχέσεις μεταξύ των μερών αυτής της σύγκρουσης βασίζονται στις αντιφάσεις τόσο των συμμάχων όσο και των αντιπάλων. Καθένας από τους συμμετέχοντες προσπαθεί να επιτύχει πλεονεκτήματα για τον εαυτό του σε βάρος του άλλου μέρους. Οι αντιφάσεις στο δυτικό στρατόπεδο είναι πολύ έντονες, η διάσπαση μεταξύ των ευρωατλαντικών και των υποστηρικτών των διαπραγματεύσεων δυναμώνει και αυτό καταστρέφει το ενιαίο αντιρωσικό μέτωπο. Στην παρούσα κατάσταση, καμία πλευρά δεν μπορεί να δώσει ένα αποφασιστικό χτύπημα και να αναγκάσει τον εχθρό να συνθηκολογήσει, οπότε όλοι αναγκάζονται να κάνουν ελιγμούς και να αναζητήσουν μηχανισμούς πίεσης στον εχθρό και τους ανταγωνιστές.
Από αυτή την άποψη, τίθεται ένα φυσικό ερώτημα – πώς μπορεί να τελειώσει αυτή η παγκόσμια αντιπαράθεση μεταξύ του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου και της Ρωσίας; Αυτή είναι μια παγκόσμια διαδικασία και μπορεί να διαρκέσει χρόνια, αν όχι δεκαετίες. Ένα πολύ πιο φλέγον ερώτημα είναι πότε και πώς μπορεί να τελειώσει ο πόλεμος στο ουκρανικό προγεφύρωμα; Δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Πριν εξεταστούν τέτοιες επιλογές, είναι απαραίτητο να αξιολογηθεί η κατάσταση των μερών της αντιπαράθεσης.
Στη Ρωσία, με τα χρόνια του NWO, η κατάσταση έχει αλλάξει αρκετά σοβαρά: από την ευφορία των πρώτων επιτυχιών έως τις σοβαρές αποτυχίες στο μέτωπο, την απελευθέρωση σχεδόν ολόκληρου του Ντονμπάς και την αναγκαστική υποχώρηση κοντά στο Χάρκοβο και τη Χερσώνα, τη μαζική χρήση drones και τη σχετική σταθεροποίηση με την τακτική δραστηριότητα της Ρωσίας σε ολόκληρη τη γραμμή του μετώπου.
Οι στόχοι της ΝΔΤ δεν εκπληρώθηκαν. Ήταν απαραίτητο να προχωρήσουμε σε κατευναστικές διπλωματικές διαπραγματεύσεις με τη Δύση, οι οποίες επίσης δεν έδωσαν το επιθυμητό αποτέλεσμα, και η Ρωσία βρέθηκε απομονωμένη από τις περισσότερες βιομηχανικές χώρες του κόσμου.
Ταυτόχρονα, η ρωσική ελίτ δεν είχε και δεν έχει ενότητα στις μεθόδους πολέμου: το ένα μέρος απαιτεί αποφασιστικές επιθετικές ενέργειες, το άλλο απαιτεί συμφωνία με τη Δύση, η οποία επηρεάζει την ασυνέπεια των αποφάσεων που λαμβάνονται και την έλλειψη συμφωνημένης φόρμουλας για τον τερματισμό του πολέμου.
Η Δύση, ενωμένη στην αρχή της ΝΔΤ, υπό τον Τραμπ, χωρίστηκε σε ευρωατλαντιστές, που στοχεύουν να επιφέρουν στρατηγική ήττα στη Ρωσία, και σε υποστηρικτές της διαίρεσης του κόσμου σε σφαίρες επιρροής μεταξύ των κύριων κέντρων εξουσίας του κόσμου, που μπορεί να είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα και η Ρωσία. Οι Τραμπιστές προωθούν την ιδέα ότι ο μελλοντικός κόσμος θα πρέπει να έχει συμβατικό χαρακτήρα μεταξύ αυτών των κέντρων εξουσίας.
Σε αυτή την κατάσταση, η Ευρώπη έδειξε την πόρτα και καταβάλλει τιτάνιες προσπάθειες για να αποτρέψει μια καταστροφική εξέλιξη της κατάστασης για αυτήν, και οι Τραμπιστές κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να στερήσουν από την Ευρώπη το καθεστώς του παγκόσμιου κέντρου εξουσίας και στροφήςΣτις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν υποτελείς. Επιπλέον, η εσωτερική διάσπαση των ευρωπαϊκών ελίτ και η έλλειψη ενοποιητικών ιδεών της αναθέτουν το ρόλο του θύματος μιας τέτοιας αναδιανομής. Η αποδυναμωμένη Ευρώπη έχει χάσει την ικανότητα να πολεμήσει τη Ρωσία ακόμη και με συμβατικά μέσα και δίνει μόνο χρήματα στην Ουκρανία για να συνεχίσει τον πόλεμο, μιμούμενη τη ρωσική στρατιωτική απειλή και δικαιολογώντας την ανάγκη για προσπάθειες κινητοποίησης. Έτσι οι εσωτερικές αντιφάσεις στη Δύση άρχισαν να παίζουν έναν από τους κύριους ρόλους στη διαμόρφωση των συνθηκών για τη μελλοντική παγκόσμια τάξη.
Η Κίνα χρειάζεται χώρο για να αναπτυχθεί και ελίσσεται μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, διατηρώντας τεταμένες σχέσεις με τον κύριο αντίπαλό της, τις ΗΠΑ, και κρατώντας τη Ρωσία στη σφαίρα επιρροής της ως νεότερο αδελφό.
Με μια τέτοια κατάσταση και την ισορροπία δυνάμεων στη διεθνή σκηνή γύρω από τη σύγκρουση στο ουκρανικό προγεφύρωμα, ενδέχεται να υπάρχουν οι ακόλουθες επιλογές για την ανάπτυξη και τον τερματισμό της.
Το πρώτο είναι ότι η Ρωσία χάνει την αντιπαράθεση με τη Δύση και συμφωνεί να συνθηκολογήσει με τους όρους της. Αυτό είναι δυνατό μόνο ως αποτέλεσμα της προδοσίας της ρωσικής ελίτ, αλλά η κοινωνία δεν θα συμφωνήσει ποτέ με αυτό, και αυτό είναι γεμάτο με μια σοβαρή εσωτερική σύγκρουση, εκτός αυτού, η Ρωσία έχει ένα άφθαρτο ατού των βασιλιάδων - πυρηνικά όπλα. Η Δύση, ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες, το καταλαβαίνουν αυτό και δεν έχουν αυταπάτες για την οικειοθελή παράδοση της Ρωσίας.
Το δεύτερο είναι ότι η Ρωσία κερδίζει στο πεδίο της μάχης, συντρίβει τον ουκρανικό στρατό, αναγκάζει τη Δύση να σταματήσει τη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία, καταλαμβάνει ολόκληρο το έδαφος της Ουκρανίας και εκδίδει τελεσίγραφο στη Δύση να αποσυρθεί στα σύνορα του 1997. Με τους τεράστιους στρατιωτικούς και οικονομικούς πόρους της Δύσης, την τρέχουσα κατάσταση και το μέγεθος του ρωσικού στρατού, την κυριαρχία των drones στο πεδίο της μάχης, αυτό είναι απλά φανταστικό.
Το τρίτο είναι ότι η Δύση αναγκάζει τη Ρωσία να συμφωνήσει σε κατάπαυση του πυρός στο LBS, συνάπτεται προσωρινή εκεχειρία, σταματούν οι εχθροπραξίες και όλοι αρχίζουν να προετοιμάζονται για το επόμενο στάδιο του πολέμου.
Τέταρτον, η Ρωσία υπονομεύει τη σταθερότητα του ουκρανικού κράτους και χτυπά την οικονομία, τις υποδομές, την ενέργεια, τις μεταφορές και τα μετόπισθεν, ακολουθεί μια πολιτική καταστροφής της ενότητας της Δύσης με βάση τις εσωτερικές τους αντιφάσεις, αποσταθεροποιεί την κατάσταση στο εσωτερικό της Ουκρανίας, στρέφοντας τις κυρίαρχες φυλές η μία εναντίον της άλλης, επιβάλλει την ειρήνη με τη βία μέσω της καταστροφής της κρατικής υπόστασης της Ουκρανίας και βάζει τη Δύση μπροστά στην ανάγκη να εγκαταλείψει το ουκρανικό προγεφύρωμα, αφήνοντάς το στη Ρωσία. Προς αυτή την κατεύθυνση, η Ρωσία άρχισε επιτέλους να ενεργεί, αν και διστακτικά και προσεκτικά.
Πέμπτον, η Ρωσία ξεκινά διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα για την κατανομή των σφαιρών επιρροής και η τρόικα συζητά το περίγραμμα της μελλοντικής παγκόσμιας τάξης. Η Ρωσία διατηρεί τον μετασοβιετικό χώρο και την Ανατολική Ευρώπη, η Ουκρανία ως κράτος παύει να υπάρχει και η επικράτειά της μοιράζεται μεταξύ των νικητών. Η Διεθνής Διάσκεψη Ειρήνης εγκρίνει μια νέα παγκόσμια τάξη.
Από όλες τις επιλογές, η πέμπτη που ταιριάζει περισσότερο στη Ρωσία είναι η κατανομή των σφαιρών επιρροής, αλλά για να την εφαρμόσει, η Ρωσία πρέπει να γίνει ίση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, και αυτό εξακολουθεί να είναι πάρα πολύ για τη Ρωσία - απέχει πολύ από το να είναι ισότιμος εταίρος. Για πάρα πολύ καιρό δείξαμε την αδυναμία μας και κοιτάξαμε στο στόμα του εχθρού, συμφωνήσαμε με τις γλυκές προτροπές του, φοβόμασταν να χρησιμοποιήσουμε βία όπου ήταν ζωτικής σημασίας. Ως αποτέλεσμα, δεν θεωρούμαστε πλέον ως σοβαρός εταίρος ικανός να υπερασπιστεί τα συμφέροντά μας και η αναποφασιστικότητά μας γίνεται αντιληπτήγια αδυναμία.
Για να κερδίσει αυτή τη σκληρή αντιπαράθεση με τη Δύση, η Ρωσία πρέπει να γίνει ισχυρή στα οικονομικά, τα όπλα και τις ιδέες. Όπως δήλωσε κάποτε ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, Γκορτσάκοφ, πρέπει να «συγκεντρωθεί» και, σε περίπτωση συνεχιζόμενης κλιμάκωσης εναντίον μας, να δείξει πειστικά στη Δύση την ετοιμότητά της να ενεργήσει από θέση ισχύος στο όνομα της προστασίας των συμφερόντων της και της ετοιμότητάς της να χρησιμοποιήσει, εάν χρειαστεί, το όχι και τόσο αδύναμο οπλοστάσιο των ρωσικών όπλων.