Η Γαλλία απογειώνεται μόνη της με μαχητικό έκτης γενιάς, καθώς το Rafale F5 αγκυροβολεί πυρηνική αεροπορική δύναμη Η εθνική προώθηση μαχητικών έκτης γενιάς της Γαλλίας θέτει το Rafale F5 στο επίκεντρο της πυρηνικής αποτροπής και της αεροπορίας αεροπλανοφόρων, καθώς οι μελλοντικές πορείες των μαχητικών αεροσκαφών της Ευρώπης αποκλίνουν.

 Rafale

 Η Γαλλία προωθεί ένα εθνικό πρόγραμμα μαχητικών έκτης γενιάς μετά την κατάρρευση του κοινού πυλώνα μαχητικών FCAS τον Ιούνιο του 2026, καθιστώντας την αναβάθμιση του Rafale F5 κεντρική για τη διατήρηση της πυρηνικής αποτροπής, της αεροπορίας αεροπλανοφόρων και της σημασίας για τις μάχες, ενώ ο διάδοχός του παραμένει χρόνια μακριά. 

Η στρατηγική συνέπεια εκτείνεται πέρα ​​από ένα ακυρωμένο αεροσκάφος, επειδή η Γαλλία, η Γερμανία και η Ισπανία πρέπει τώρα να διατηρήσουν τη βιομηχανική εμπειρογνωμοσύνη και τη μελλοντική ετοιμότητα των δυνάμεών τους μέσω αποκλινουσών οδών προμηθειών, ακόμη και όταν οι επιζώντες τεχνολογίες cloud μάχης και συνεργατικών drones προσφέρουν μικρότερες ευκαιρίες συνεργασίας.

Το Παρίσι επιδιώκει έναν διάδοχο υπό την ηγεσία της Dassault ενώ επιταχύνει το αεροσκάφος που περιγράφεται ευρέως ως "Super Rafale", δημιουργώντας ένα παράλληλο βάρος ανάπτυξης στο οποίο τα υπάρχοντα μαχητικά πρέπει να απορροφούν νέα όπλα, αισθητήρες και υπολογιστικά συστήματα χωρίς να περιμένουν ένα εντελώς νέο πλαίσιο.

Ο Γερμανός υπουργός Άμυνας Μπόρις Πιστόριους περιέγραψε τη ρήξη ως «πρωτίστως λόγω διαφορετικών θέσεων μεταξύ των βιομηχανιών», πλαισιώνοντας τον τερματισμό γύρω από ασυμβίβαστες βιομηχανικές ρυθμίσεις και όχι μια καθιερωμένη τεχνική διαπίστωση ότι ένα κοινό μαχητικό αεροσκάφος έκτης γενιάς δεν θα μπορούσε ποτέ να κατασκευαστεί. 

Η απόρριψη του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της Dassault Aviation, Éric Trappier, της ηγεσίας «co-co-co» κατέγραψε το αντίθετο αίτημα για σαφή σχεδιαστική αρχή, αποκαλύπτοντας πώς η αρχιτεκτονική των αεροσκαφών, η επιλογή προμηθευτών και η πνευματική ιδιοκτησία έγιναν αδιαχώριστα από τον εθνικό έλεγχο επί της μελλοντικής στρατιωτικής ικανότητας.

Rafale

Η άμεση θέση των δυνάμεων παραμένει αγκυροβολημένη στους στόλους Rafale και Eurofighter, πράγμα που σημαίνει ότι ούτε η ακύρωση ούτε η εθνική απόφαση της Γαλλίας δημιουργούν σήμερα μια επιχειρησιακή αντικατάσταση, ενώ η απόκτηση του F-35 από τη Γερμανία παρέχει μια άλλη πορεία δυνατοτήτων με διαφορετικές επιπτώσεις στον βιομηχανικό και κυρίαρχο έλεγχο.

Ο οδικός χάρτης της Γαλλίας προσδιορίζει μια δεύτερη φάση επίδειξης που ξεκινά το 2027 και την ανάπτυξη επιχειρησιακών αεροσκαφών από το 2029, αλλά αυτά είναι ορόσημα προγράμματος και όχι ημερομηνίες παράδοσης, με μια πτήση επίδειξης να αναμένεται γύρω στο 2031-2032 και την υπηρεσιακή ικανότητα να στοχεύει στις αρχές της δεκαετίας του 2040. 

Αυτό το διάστημα αναβαθμίζει το Rafale F5 από τον συνήθη εκσυγχρονισμό του στόλου σε μια στρατηγική γέφυρα, επειδή η Γαλλία πρέπει να διατηρήσει αξιόπιστες αεροπορικές πυρηνικές αποστολές και ναυτική πολεμική αεροπορία, ενώ παράλληλα ωριμάζει την πρόωση, τη χαμηλή παρατηρησιμότητα και την ολοκλήρωση συστημάτων που απαιτούνται για το μαχητικό επόμενης γενιάς.

Το προβλεπόμενο πακέτο F5 συνδυάζει τεχνητή νοημοσύνη, ένα αναβαθμισμένο ραντάρ AESA, ψηφιακό ηλεκτρονικό πόλεμο, ανθεκτικές επικοινωνίες και υψηλότερη ώθηση κινητήρα, επιδιώκοντας πλεονέκτημα μάχης μέσω συντονισμένης ανίχνευσης και κατανεμημένων επιχειρήσεων αντί να μετατρέψει το υπάρχον Rafale σε ένα καθαρό αεροσκάφος stealth.

Η προτεινόμενη συνεργασία της με ένα αθόρυβο μη επανδρωμένο αεροσκάφος μάχης θα κατανέμει λειτουργίες αναγνώρισης, ηλεκτρονικής επίθεσης και κρούσης σε διάφορες πλατφόρμες, αν και το επιχειρησιακό όφελος εξαρτάται από την ανθεκτικότητα των επικοινωνιών, την αξιοπιστία του λογισμικού αποστολής και την ικανότητα υποστήριξης που πρέπει να αποδείξουν οι μελλοντικές δοκιμές.

Οι πυρηνικές απαιτήσεις και οι απαιτήσεις αεροπλανοφόρων της Γαλλίας παραμένουν ισχυροί παράγοντες σχεδιασμού, ενώ οι διαφορετικές προτεραιότητες της Γερμανίας εκθέτουν τα όρια της αντιμετώπισης της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας ως μίας ενιαίας τεχνικής προδιαγραφής, ιδίως όταν οι εθνικές χρηματοδοτικές συνεισφορές φέρουν ανταγωνιστικές προσδοκίες για την ηγεσία και την ιδιοκτησία της τεχνολογίας.

Η εκτίμηση της DSA είναι ότι το αποφασιστικό ζήτημα τώρα αφορά την παραγωγή εκτελέσιμων δυνάμεων: εάν η Γαλλία μπορεί να χρηματοδοτήσει δύο απαιτητικές αεροπορικές γραμμές, να διατηρήσει το αποτύπωμα της εφοδιαστικής τους και να διατηρήσει την ευελιξία ανάπτυξης, ενώ τα ξεχωριστά προγράμματα μαχητικών της Ευρώπης ανταγωνίζονται για μηχανική ικανότητα και πελάτες εξαγωγών. 

Γιατί η διάσπαση του FCAS αποκαλύπτει τα βιομηχανικά ρήγματα της Ευρώπης

Η FCAS, που ξεκίνησε πολιτικά το 2017 και επεκτάθηκε με τη συμμετοχή της Ισπανίας το 2019, αναζήτησε μια συνδεδεμένη αρχιτεκτονική μάχης που περιλαμβάνει το New Generation Fighter, τηλεκατευθυνόμενα αεροπλανοφόρα και ένα Air Combat Cloud, συνδέοντας την αντικατάσταση πλατφόρμας με έναν ευρύτερο μετασχηματισμό της ευρωπαϊκής αεροπορικής ισχύος.

Η ανάλυση του πυλώνα των μαχητικών καταδεικνύει ότι η συμφωνία για έναν κοινό επιχειρησιακό ορίζοντα γύρω στο 2040 δεν επέλυσε ποιος θα ελέγχει τις μηχανικές αποφάσεις, επειδή οι εθνικοί πρωταθλητές προσέγγισαν το ίδιο αεροσκάφος τόσο ως στρατιωτική ικανότητα όσο και ως όχημα για βιομηχανική επιβίωση.

Ο καθορισμένος ηγετικός ρόλος της Dassault εξαρτιόταν από την εξουσία έναντι της τεχνικής συνοχής, ενώ η Airbus αντιπροσώπευε τις γερμανικές και ισπανικές προσδοκίες για ισορροπημένη συμμετοχή, δημιουργώντας μια δομική ένταση μεταξύ ενός μόνο αρχιτέκτονα αεροσκαφών και των κυβερνήσεων που αναζητούσαν αποδόσεις ανάλογες με τις οικονομικές και πολιτικές τους δεσμεύσεις. 

Οι αναφορές ότι η Dassault επεδίωκε μεταξύ 55 και 80 τοις εκατό του μεριδίου εργασίας των μαχητικών αμφισβητήθηκαν από την εταιρεία, επομένως αυτά τα στοιχεία δεν μπορούν να εξηγήσουν ανεξάρτητα την κατάρρευση, αν και η διαμάχη δείχνει πώς η αντιληπτή βιομηχανική υποταγή θα μπορούσε να καταστήσει τον συμβιβασμό πολιτικά απαράδεκτο.

Οι διαφορές περί πνευματικής ιδιοκτησίας είχαν λειτουργικές επιπτώσεις επειδή η πρόσβαση στην αρχιτεκτονική λογισμικού και τη γνώση σχεδιασμού καθορίζει ποιος μπορεί να τροποποιήσει συστήματα, να ενσωματώσει όπλα και να διατηρήσει αναβαθμίσεις, καθιστώντας τις ρυθμίσεις ιδιοκτησίας σχετικές με την προσαρμοστικότητα σε καιρό πολέμου, καθώς και τον εμπορικό ανταγωνισμό μεταξύ των κατασκευαστών αεροδιαστημικής.

Η Γαλλία απαιτούσε έναν διάδοχο με δυνατότητα πυρηνικής ενέργειας και συμβατό με αεροπλανοφόρο, ενώ η Γερμανία ευνοούσε διαφορετικά λειτουργικά χαρακτηριστικά, πράγμα που σημαίνει ότι οι μηχανικοί συμβιβασμοί θα επηρέαζαν τις διαστάσεις του σκελετού, τις δομικές απαιτήσεις και την ολοκλήρωση της αποστολής αντί να κατανέμουν απλώς ισοδύναμες εργασίες παραγωγής μεταξύ εργοστασίων σε διάφορες συμμετέχουσες χώρες.

Η προτεινόμενη προσέγγιση «δύο μαχητικών» του διευθύνοντος συμβούλου της Airbus, Guillaume Faury, αναγνώρισε αυτές τις αποκλίνουσες ανάγκες, αλλά η ανάπτυξη ξεχωριστών αεροσκαφών κάτω από μια κοινή αρχιτεκτονική θα απαιτούσε ακόμη συμφωνία για τις διεπαφές, τις χρηματοδοτικές ευθύνες και τις επαναχρησιμοποιήσιμες τεχνολογίες προτού μπορέσει να επιτύχει πρακτικές οικονομίες κλίμακας.

Η συμφωνία Φάσης 1Β του Δεκεμβρίου 2022 υποστήριζε εργασίες επίδειξης τεχνολογίας, ωστόσο κανένα πρωτότυπο ιπτάμενου NGF δεν εμφανίστηκε πριν από τη λήξη, υπογραμμίζοντας τη διάκριση μεταξύ των ερευνητικών δαπανών, της ολοκληρωμένης σχεδιαστικής δραστηριότητας και ενός επικυρωμένου αεροσκάφους ικανού να επιδείξει το προτεινόμενο σύστημα μάχης.

Η προηγουμένως αναφερθείσα εκτίμηση των 115-116 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ αφορούσε την ευρύτερη φιλοδοξία του FCAS και όχι τα χρήματα που έχουν ήδη δαπανηθεί ή μια επιβεβαιωμένη τιμή για το εθνικό μαχητικό της Γαλλίας, αποτρέποντας μια παραπλανητική σύγκριση μεταξύ ενός μελλοντικού πολυεθνικού συστήματος και ενός μη τιμολογημένου προγράμματος κυρίαρχων αεροσκαφών.

Για την ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία, το μάθημα που έχει απομείνει είναι επιχειρησιακά συγκεκριμένο: η κοινή χρηματοδότηση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τις ευθυγραμμισμένες απαιτήσεις και την εκτελεστή αρχή σχεδιασμού, ενώ η κατακερματισμένη ανάπτυξη κινδυνεύει να πολλαπλασιάσει τα συστήματα προσόντων, εκπαίδευσης και βιωσιμότητας, ακόμη και όταν οι χώρες σκοπεύουν να πολεμήσουν μαζί.

Rafale

Εθνικό Μαχητικό της Γαλλίας: Πυρηνική Αποτροπή, Περιορισμοί Αερομεταφορέων και Κίνδυνος Χρονοδιαγράμματος

Ο εθνικός διάδοχος της Γαλλίας τοποθετεί το Dassault στο επίκεντρο του έργου του σκελετού και της συνολικής αρχιτεκτονικής, παράλληλα με την πρόωση Safran, τα ηλεκτρονικά Thales και τα όπλα MBDA, δίνοντας στο Παρίσι μια σαφέστερη βιομηχανική αλυσίδα, ενώ παράλληλα επικεντρώνει την ευθύνη για τη χρηματοδότηση και την ενσωμάτωση αυτών των απαιτητικών τεχνολογιών. Kerjaya Udara

Η περιγραφή της Υπουργού Ενόπλων Δυνάμεων Catherine Vautrin για μια «νέα μορφή, εθνική ή σύμφωνα με ένα νέο πλαίσιο» αφήνει περιθώρια για επιλεγμένες συνεργασίες, αλλά η μελλοντική συνεργασία πρέπει να διακρίνεται από τις υπογεγραμμένες συμφωνίες που καθιερώνουν μερίδια χρηματοδότησης, πρόσβαση στην τεχνολογία ή ευθύνες παραγωγής.

Η προτεινόμενη φάση επίδειξης αποσκοπεί στην επαναχρησιμοποίηση εργασίας από το προηγούμενο πρόγραμμα συνεργασίας, προστατεύοντας ενδεχομένως τις συσσωρευμένες τεχνικές γνώσεις, αν και οι διατηρούμενες μελέτες δεν μπορούν να εξαλείψουν την ανάγκη επικύρωσης της αεροδυναμικής συμπεριφοράς, της ενσωμάτωσης πρόωσης, της χαμηλής παρατηρησιμότητας και των συστημάτων αποστολής μέσω δοκιμών.

Η αναμενόμενη πτήση επίδειξης του Trappier γύρω στο 2031-2032 καθιστά τον στόχο ικανότητας στις αρχές της δεκαετίας του 2040 εξαρτώμενο από την επικαλυπτόμενη αναπτυξιακή δραστηριότητα, με οποιαδήποτε καθυστέρηση στην πρόωση ή στα ολοκληρωμένα συστήματα να αυξάνει ενδεχομένως την περίοδο κατά την οποία οι αναβαθμίσεις του Rafale πρέπει να επωμιστούν τις μελλοντικές μαχητικές απαιτήσεις της Γαλλίας.

Η συμβατότητα των αεροπλανοφόρων επιβάλλει απαιτήσεις σε δομές και υποστρώματα που τα χερσαία σχέδια δεν χρειάζεται να μοιράζονται, ενώ η μεταφορά πυρηνικών όπλων προσθέτει έναν ακόμη περιορισμό ενσωμάτωσης, καθιστώντας τον διάδοχο της Γαλλίας μια εξειδικευμένη έκφραση της εθνικής θέσης δύναμης και όχι ένα καθολικά εναλλάξιμο ευρωπαϊκό μαχητικό.

Ο μελλοντικός πύραυλος ASN4G συνδέει την ανάπτυξη μαχητικών με την αεροπορική πυρηνική αποτροπή, επειδή το αεροσκάφος πρέπει να φιλοξενήσει ένα απαιτητικό όπλο και τα σχετικά συστήματα αποστολής, ενώ η προγραμματισμένη ενσωμάτωση του Rafale F5 παρέχει συνέχεια πριν ο εθνικός διάδοχος τεθεί σε επιχειρησιακή υπηρεσία.

Οι εσωτερικοί χώροι όπλων και η πολυφασματική χαμηλή παρατηρησιμότητα αποτελούν φιλοδοξίες σχεδιασμού για τον διάδοχο, αλλά οι ισχυρισμοί για απόδοση πέρα ​​από τα τρέχοντα αεροσκάφη πέμπτης γενιάς παραμένουν αναπόδεικτοι χωρίς δοκιμές, ειδικά επειδή η υπογραφή του ραντάρ, οι υπέρυθρες εκπομπές και οι διαμορφώσεις των όπλων επιβάλλουν διαφορετικούς μηχανικούς συμβιβασμούς.

Ένας κινητήρας κλάσης ώσης περίπου 11 τόνων εμφανίζεται στις εθνικές μελέτες, απαιτώντας πρόοδο πέρα ​​από το σχεδιαζόμενο M88 T-REX της Rafale, ενώ τα υλικά υψηλότερης θερμοκρασίας και οι τεχνολογίες στροβίλων πρέπει να μεταφράσουν τα ερευνητικά οφέλη σε ένα σύστημα πρόωσης που να πληροί τις απαιτήσεις ανθεκτικότητας και συντήρησης.

Η μεγαλύτερη ώθηση και το εσωτερικό καύσιμο θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα μεγαλύτερο αεροσκάφος με διευρυμένο ωφέλιμο φορτίο και εμβέλεια, αλλά καμία τελική διαμόρφωση δεν καθορίζει αυτά τα οφέλη, αφήνοντας το βάρος του αεροσκάφους, την απόδοση του κινητήρα και τον εξοπλισμό αποστολής ως ανεπίλυτες μεταβλητές σε οποιαδήποτε σύγκριση με ξένα προγράμματα.

Η Ινδία και άλλοι υποψήφιοι εταίροι θα μπορούσαν τελικά να κατανείμουν το κόστος ή να επεκτείνουν τις αγορές, ωστόσο το διερευνητικό ενδιαφέρον δεν δημιουργεί εξασφαλισμένη χρηματοδότηση και η πρόσβαση σε κινητήρες, αισθητήρες ή λογισμικό θα απαιτούσε πολιτικές ρυθμίσεις συμβατές με την επιμονή της Γαλλίας στην ηγεσία του κυρίαρχου προγράμματος.

Super Rafale F5: Αισθητήρες, ηλεκτρονικός πόλεμος και η δύναμη να μεταφέρουν περισσότερα

Το Rafale F5 είναι ένα πρότυπο βαθιάς αναβάθμισης και όχι ένα εντελώς νέο μαχητικό, διατηρώντας μια καθιερωμένη βάση αεροσκαφών, ενώ παράλληλα εισάγει τεχνολογίες που αποσκοπούν στη διατήρηση της γαλλικής αεροπορικής ισχύος κατά τη μετάβαση, με στόχους πιστοποίησης και υπηρεσιών συγκεντρωμένους γύρω από την περίοδο 2033-2035. 

Το σχεδιαζόμενο ραντάρ Thales RBE2-XG συνδυάζει αυξημένη ικανότητα επεξεργασίας και προηγμένα ηλεκτρονικά με ένα οικείο αποτύπωμα εγκατάστασης, με στόχο τη βελτίωση της ανίχνευσης και της συνεργατικής ανίχνευσης χωρίς να απαιτείται ο ανατρεπτικός επανασχεδιασμός του αεροσκάφους που σχετίζεται με ένα εντελώς νέο πρόγραμμα μαχητικών αεροσκαφών.

Η βελτιωμένη παρακολούθηση στόχων χαμηλής διατομής ραντάρ είναι μια επιδιωκόμενη δυνατότητα και όχι απόδειξη εγγυημένης ανίχνευσης μυστικότητας, επειδή η πραγματική αξία εμπλοκής εξαρτάται επίσης από τις συνθήκες λειτουργίας, τη γεωμετρία του στόχου, τις ηλεκτρονικές παρεμβολές και το εάν οι πληροφορίες των αισθητήρων υποστηρίζουν έγκαιρες αποφάσεις χρήσης όπλων.

Η προτεινόμενη σουίτα ηλεκτρονικού πολέμου SPECTRA F5 θα ενίσχυε την ανίχνευση, την ταξινόμηση και την παρεμβολή απειλών, αντιμετωπίζοντας την επιβίωση μέσω ηλεκτρομαγνητικής επίγνωσης και αντιμέτρων, αν και η ικανότητά της να νικήσει τις μελλοντικές αεράμυνες δεν μπορεί να τεκμηριωθεί μόνο από την ψηφιακή αρχιτεκτονική ή τις περιγραφές αναβάθμισης. Banding Kereta

Ο ηλεκτρονικός πόλεμος και η μυστικότητα εκτελούν διαφορετικές λειτουργίες σε αυτόν τον σχεδιασμό δύναμης, επομένως η ενισχυμένη προστασία του F5 θα πρέπει να αξιολογηθεί παράλληλα με τα drones και τα όπλα stand-off, αντί να αποδείξει ότι μια συμβατική άτρακτος αποκτά αυτόματα ισοδύναμα χαρακτηριστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας διείσδυσης.

Η Σύνδεση Δεδομένων μεταξύ Οχημάτων έχει ως στόχο να παρέχει ασφαλείς, υψηλού εύρους ζώνης και ανθεκτικές σε παρεμβολές ανταλλαγές μεταξύ αεροσκαφών και drones, καθιστώντας τη συνδεσιμότητα έναν τακτικό παράγοντα, ενώ παράλληλα αφήνει την αμφισβητούμενη απόδοση επικοινωνιών, τη χωρητικότητα δικτύου και την πρακτική ανθεκτικότητα να εξαρτώνται από την επικύρωση υπό αντιπροσωπευτικές επιχειρησιακές συνθήκες.

Ένα σύστημα αδρανειακής πλοήγησης εξαιρετικά χαμηλής μετατόπισης θα υποστήριζε αποστολές όταν η δορυφορική πλοήγηση καθίσταται μη διαθέσιμη ή αναξιόπιστη, μειώνοντας ένα τρωτό σημείο στον αμφισβητούμενο εναέριο χώρο, ενώ παράλληλα θα απαιτούσε ενσωμάτωση με άλλα συστήματα αεροσκαφών για την παροχή χρήσιμης απόδοσης εντοπισμού θέσης σε απαιτητικά προφίλ αποστολών.

Το M88 T-REX της Safran στοχεύει σε αύξηση από περίπου 7,5 σε εννέα τόνους ώσης μετά την καύση ανά κινητήρα, παρέχοντας πρόσθετο περιθώριο απόδοσης για βαρύτερα όπλα και εξοπλισμό, ενώ παράλληλα παραμένει μια εξέλιξη της υπάρχουσας αρχιτεκτονικής πρόωσης και του αρθρωτού σχεδιασμού του Rafale.

Οι προγραμματισμένες αλλαγές στον συμπιεστή, την τουρμπίνα και το ακροφύσιο αντιμετωπίζουν τον μηχανισμό μηχανικής πίσω από αυτήν την αύξηση της ώσης, αλλά η αξιολόγηση πρέπει να καθορίσει εάν οι βελτιώσεις στην απόδοση συνυπάρχουν με αποδεκτή αξιοπιστία, απαιτήσεις συντήρησης και περιορισμούς ενσωμάτωσης σε όλες τις χερσαίες και ναυτικές συνθήκες λειτουργίας του Rafale.

Η υψηλότερη ώση μπορεί να βελτιώσει τα περιθώρια κατά τη διάρκεια απαιτητικών επιχειρήσεων αεροπλανοφόρων και αποστολών με βαρύ φορτίο, ωστόσο δεν δημιουργεί από μόνη της μεγαλύτερη ακτίνα μάχης, επειδή η κατανάλωση καυσίμου, το βάρος του αεροσκάφους και το προφίλ αποστολής καθορίζουν εάν η πρόσθετη ικανότητα πρόωσης αυξάνει την πρακτική εμβέλεια ανάπτυξης. 

Τεχνητή Νοημοσύνη, Πιστοί Πτέρυγοι και ASN4G: Οι Σκληρές Εξαρτήσεις του Συστήματος Μάχης F5

Οι δοκιμές πτήσης της Dassault σε κυρίαρχους αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης υποστηρίζουν μια αναπτυξιακή πορεία προς την υποστήριξη των πιλότων και τη συνεργατική μάχη, αλλά οι επιτυχημένες επιδείξεις αλγορίθμων θα πρέπει να διακρίνονται από ένα πλήρως εξειδικευμένο λειτουργικό σύστημα που συντονίζει όπλα, αισθητήρες και μη επανδρωμένα αεροσκάφη υπό πίεση μάχης.

Οι προβλεπόμενες λειτουργίες Τεχνητής Νοημοσύνης περιλαμβάνουν τη διαχείριση αισθητήρων, την ιεράρχηση απειλών και την υποστήριξη αποφάσεων, μειώνοντας ενδεχομένως το φόρτο εργασίας των πιλότων καθώς αυξάνονται οι πληροφορίες, ενώ ο διατηρούμενος ανθρώπινος ρόλος σε κρίσιμες αποφάσεις καθιστά τον σχεδιασμό διεπαφών και την αξιόπιστη ερμηνεία απαραίτητη για την αποτελεσματικότητα της πρακτικής αποστολής.

Ένα stealth combat drone που προέρχεται από το nEUROn θα επέκτεινε την αρχιτεκτονική ανίχνευσης και κρούσης του Rafale μέσω μιας πρόσθετης πλατφόρμας με εσωτερική χωρητικότητα ωφέλιμου φορτίου, προσφέροντας κατανεμημένες επιλογές αποστολής, δημιουργώντας παράλληλα ένα άλλο αεροσκάφος που πρέπει να εκτοξευθεί, να ανακτηθεί, να συντηρηθεί και να ενσωματωθεί στις επιχειρήσεις.

Η εμπρόσθια ανίχνευση, ο ηλεκτρονικός πόλεμος και η καταστολή της εχθρικής αεράμυνας είναι πιθανοί ρόλοι των drone, επιτρέποντας στους διοικητές να τοποθετούν ένα μη επανδρωμένο περιουσιακό στοιχείο διαφορετικά από τον επανδρωμένο συνεργάτη του, αν και δεν παρέχονται δεδομένα απόδοσης που να καθορίζουν την προκύπτουσα επιβιωσιμότητα ή αποτελεσματικότητα έναντι συγκεκριμένων απειλών.

Συνεργατικά πειράματα που στοχεύουν γύρω στο 2028 θα δοκιμάσουν στοιχεία αυτής της σχέσης πριν από το προγραμματισμένο χρονοδιάγραμμα F5, καθιστώντας τις επιδείξεις πολύτιμες για τον εντοπισμό προβλημάτων ενσωμάτωσης, ενώ παράλληλα δεν θα αποδείξουν ότι ένας επιχειρησιακός στόλος drone είναι ήδη διαθέσιμος για ανάπτυξη.

Η κεντρική εξάρτηση είναι οι επικοινωνίες: ένας πιλότος δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί με συνέπεια κατανεμημένους αισθητήρες και συντονισμένα αποτελέσματα χωρίς αξιόπιστη ανταλλαγή πληροφοριών, επομένως οι ανθεκτικές σε παρεμβολές συνδέσεις και η αυτονομία επί του σκάφους πρέπει να αξιολογούνται μαζί όταν εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται ο σχηματισμός υπό διαταραχή δικτύου.

Το ASN4G εισάγει μια ξεχωριστή απαίτηση στρατηγικής αποστολής, με έναν υπερηχητικό πυρηνικό πύραυλο που προορίζεται να αντικαταστήσει την οικογένεια ASMP-A γύρω στο 2035, καθιστώντας την ενσωμάτωση όπλων και την πυρηνική ετοιμότητα οδηγούς προγράμματος αντί για προαιρετικές προσθήκες σε μια ευρύτερη αναβάθμιση συμβατικών μαχητικών.

Η αναφερόμενη απόδοση και η εμβέλεια Mach 6-7 που υπερβαίνει τα 1.000 χιλιόμετρα θα πρέπει να παραμείνουν εκτιμήσεις με επιφύλαξη, επειδή οι παρεχόμενες πληροφορίες δεν καθορίζουν επικυρωμένα επιχειρησιακά στοιχεία και οι αξιολογήσεις αποτροπής δεν μπορούν να υποθέσουν ότι κάθε αναπτυξιακός ισχυρισμός μεταφράζεται αμετάβλητα σε ένα σύστημα όπλων σε πεδίο.

Ο προγραμματισμένος στόχος τουλάχιστον 47 αεροσκαφών προτύπου F5 για τις Στρατηγικές Πολεμικές Αεροπορίες έως το 2035 υποδεικνύει έναν στόχο δομής δύναμης, ενώ οι αναβαλλόμενες παραδόσεις που προορίζονται για άμεση παραγωγή F5 καταδεικνύουν πώς ο χρόνος προμήθειας αεροσκαφών μπορεί να συνδεθεί με την τεχνολογική ετοιμότητα.

Για τον σχεδιασμό ανάπτυξης, το συνδυασμένο πακέτο μαχητικών, drone και προηγμένων όπλων επεκτείνει το πρόβλημα υποστήριξης πέρα ​​από τον αριθμό των αεροσκαφών, απαιτώντας συμβατό λογισμικό αποστολής, εκπαιδευμένο προσωπικό και ρυθμίσεις υποστήριξης πριν η προβλεπόμενη αρχιτεκτονική μάχης μπορέσει να προσφέρει αξιόπιστη επιχειρησιακή διαθεσιμότητα σε κλίμακα.

Κατακερματισμός Μαχητικών στην Ευρώπη: Στάση Δυνάμεων, Λογιστική και Στρατηγική Σηματοδότηση

Οι εναλλακτικές λύσεις της Γερμανίας περιλαμβάνουν μια προσπάθεια Ομάδας Gen 6 με επικεφαλής την Airbus, πιθανή εμπλοκή με την GCAP και εξέταση πρόσθετων F-35, αλλά αυτές οι οδοί αντιπροσωπεύουν διαφορετικές ισορροπίες κυρίαρχης ανάπτυξης, πολυεθνικής συμμετοχής και εισαγόμενης ικανότητας αντί για μια καθορισμένη στρατηγική αντικατάστασης.

Η απόκτηση του F-35 με 35 αεροσκάφη παρέχει μια καθορισμένη πορεία προμηθειών για την αντικατάσταση Tornado και την κοινή χρήση πυρηνικών όπλων από το ΝΑΤΟ, ενώ η συζήτηση για περαιτέρω αεροσκάφη παραμένει ξεχωριστή από τις επιβεβαιωμένες παραγγελίες, εμποδίζοντας την κερδοσκοπική επέκταση του στόλου να αντιμετωπίζεται ως καθιερωμένη στάση γερμανικών δυνάμεων.

Η ένταξη στο Παγκόσμιο Πρόγραμμα Αεροπορικών Επιχειρήσεων Μάχης Ηνωμένου Βασιλείου-Ιταλίας-Ιαπωνίας θα μπορούσε να εισαγάγει χρηματοδότηση και παραγγελίες, αλλά η ζήτηση της Γερμανίας για ουσιαστική βιομηχανική επιρροή θα αντιμετώπιζε τις υπάρχουσες κατανομές, δημιουργώντας πιθανό κόστος διαπραγμάτευσης και πίεση στο χρονοδιάγραμμα σε ένα πρόγραμμα που ήδη επιδιώκει τους δικούς του αναπτυξιακούς στόχους. 

Η πρόκληση της Ισπανίας αφορά τη διατήρηση της εμπειρογνωμοσύνης αισθητήρων της Indra και των συνεργατικών τεχνολογιών drones χωρίς ένα ανεξάρτητο πρόγραμμα μαχητικών πλήρους φάσματος, αφήνοντας τη μελλοντική επιρροή να εξαρτάται από οποιαδήποτε συνεργασία προσφέρει βιώσιμη κοινή εργασία, τεχνολογική συμμετοχή και ένα αεροσκάφος κατάλληλο για τις εθνικές επιχειρησιακές απαιτήσεις.

Το επιζών Air Combat Cloud και η εργασία σε απομακρυσμένα αεροπλανοφόρα θα μπορούσαν να διατηρήσουν χρήσιμη συνεργασία μεταξύ των Rafale, Eurofighter και των μελλοντικών αεροσκαφών, υπό την προϋπόθεση ότι οι εταίροι θα επιλύσουν τις διεπαφές και τις ρυθμίσεις πρόσβασης, καθιστώντας τη διαλειτουργικότητα ένα δυνητικά πιο εφικτό κοινό αποτέλεσμα από μια άλλη πανομοιότυπη πλατφόρμα με πλήρωμα.

Το Remote Carrier Compact της MBDA έχει ως στόχο μια πρώτη πτήση γύρω στο 2029, γεγονός που το τοποθετεί στην ωρίμανση της τεχνολογίας και όχι στα τρέχοντα αποθέματα δυνάμεων, ενώ η μελλοντική συμβατότητά του με διαφορετικά αεροσκάφη θα εξαρτηθεί από την επιτυχή ενσωμάτωση του συστήματος και την επακόλουθη επιχειρησιακή υιοθέτηση. Cari Pesawat

Ξεχωριστές οικογένειες μαχητικών μπορούν να συντηρήσουν ανταγωνιστικά βιομηχανικά κέντρα, αλλά κινδυνεύουν επίσης να διπλασιάσουν την προσπάθεια μηχανικής και την υποδομή υποστήριξης, με ξεχωριστές διαδικασίες εκπαίδευσης, ανταλλακτικών και λογισμικού που ενδεχομένως αυξάνουν τους πόρους που απαιτούνται για τη δημιουργία αναπτυσσόμενης ευρωπαϊκής μαχητικής μάζας με την πάροδο του χρόνου.

Η Γαλλία αντιμετωπίζει τη δική της συγκέντρωση δεσμεύσεων στον πυρηνικό εκσυγχρονισμό, την κατασκευή αεροπλανοφόρων, τα υποβρύχια και την μαχητική αεροπορία, επομένως η τεχνική σκοπιμότητα ενός κυρίαρχου μαχητικού δεν καθορίζει την οικονομική προσιτότητα και οι πολυετείς άδειες χρηματοδότησης δεν πρέπει να συγχέονται με τις ετήσιες δαπάνες ή την παραδοτέα ικανότητα.

Για τους παρατηρητές Ινδο-Ειρηνικού, η εθνική πορεία της Γαλλίας σηματοδοτεί το συνεχές ενδιαφέρον για την κυρίαρχη εκστρατευτική και αεροπορική ισχύ αεροπλανοφόρων, ενώ η πιθανή ινδική συνεργασία παραμένει διερευνητική, αφήνοντας τις περιφερειακές επιλογές προμηθειών να εξαρτώνται από μελλοντικές συμφωνίες, την πρόσβαση στην τεχνολογία και τις αποδεδειγμένες δυνατότητες και όχι μόνο από την επωνυμία του προγράμματος.

Για την Ελλάδα το RAFALE είναι το μοναδικό αεροσκάφος πολλαπλού ρόλου, πολλαπλών αποστολών, με μεγάλες ικανότητες σε εναέρια μάχη, ταυτόχρονα με επιθέσεις με πυραύλους κρουζ ή εναντίον πλοίων!  

Η αναδυόμενη ισορροπία αεροπορικής ισχύος της Ευρώπης θα εξαρτηθεί επομένως από την εκτέλεση και όχι από τις ετικέτες έκτης γενιάς, με τη γέφυρα Rafale F5 της Γαλλίας, το εθνικό μαχητικό και τα εναπομείναντα συνεργατικά συστήματα να κρίνονται από την ετοιμότητα, τη βιωσιμότητα και την αξιόπιστη εκτέλεση αποστολών, καθώς οι αποκλίνουσες βιομηχανικές στρατηγικές αναδιαμορφώνουν τις μελλοντικές δομές των δυνάμεων.