Ο διοικητής του τουρκικού ναυτικού ναύαρχος Ercument Tatlioglu επιβεβαίωσε στις 23 Αυγούστου 2026, στο φεστιβάλ Teknofest Blue Homeland ότι η Τουρκία θα καθελκύσει το πρώτο της αεροπλανοφόρο τοπικής παραγωγής, το MUGEM (Milli Uçak Gemisi), στις 27 Σεπτεμβρίου 2027.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Ρώσικο σαιτ topwar και είναι αρκετά κατατοπιστική πως Ρωσία και Τουρκία δεν είναι εχθροί.
Η πλατφόρμα STOBAR των 60.000 τόνων αντιπροσωπεύει μια στροφή προς την αρχιτεκτονική αεροπλανοφόρου πολλαπλών τομέων ενσωματώνοντας επανδρωμένα μαχητικά με μη επανδρωμένα μαχητικά αεροσκάφη και αυτόνομα θαλάσσια συστήματα. Η κατασκευή του κύτους των 285 μέτρων βρίσκεται σε εξέλιξη στο Ναυτικό Ναυπηγείο της Κωνσταντινούπολης, με την έναρξη λειτουργίας να έχει προγραμματιστεί για το 2032.
Αυτή ήταν η απεικόνιση με δυο διαδρόμους που τελικά την απέρριψαν και έβαλαν τρεις.
Πώς θα προσγειωθούν αεροπλάνα στο Τουρκικό Αεροπλανοφόρο; Τι είναι το STOBAR;
https://hellenicdefencenet.blogspot.com/2024/02/stobar.html
Το MUGEM έχει μήκος 285 μέτρα, πλάτος 72 μέτρα, βύθισμα 10,1 μέτρα και εκτόπισμα 60.000 τόνων. Το σκάφος είναι εξοπλισμένο με ένα μη πυρηνικό σύστημα πρόωσης, που του επιτρέπει να φτάσει ταχύτητες άνω των 26 κόμβων και να διανύσει εμβέλεια 10.000 ναυτικών μιλίων.
Το αεροπλανοφόρο είναι εξοπλισμένο με αρθρωτό άλμα σκι 12 μοιρών και μπορεί να φιλοξενήσει 52 αεροσκάφη. Έχει σχεδιαστεί για να φιλοξενεί τόσο επανδρωμένα αεροσκάφη όσο και τουρκικής κατασκευής μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (UAV): Hürjet, Bayraktar Kızılelma, Anka-3 και TB3, καθώς και ολοκληρωμένα μη επανδρωμένα οχήματα επιφανείας και υποβρύχια.
Το σετ είναι, ας πούμε, ΑΜΦΙΛΕΓΌΜΕΝΟ. Αν και τα UAV, MALE UCAV παρουσιάζουν ενδιαφέρον από την άποψη της μαχητικής αποτελεσματικότητας, το Hürjet δεν είναι τίποτα άλλο από ένα εκπαιδευτικό αεροσκάφος και η αξία του ως μαχητικό αεροσκάφος είναι κάτι παραπάνω από αμφισβητήσιμη.
Αλλά το ζήτημα των 32 κάθετων εκτοξευτών MIDLAS, που αποτελούν μέρος του οπλισμού αυτού του, θα λέγαμε, φορέα drone, γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον.
Η Roketsan παράγει το MIDLAS σε δύο κύριες κάθετες διαμορφώσεις, καθώς και παραλλαγές ενός κυττάρου για ευέλικτη ανάπτυξη, αλλά δεν μας ενδιαφέρουν τα συστήματα ενός κυττάρου. Μας ενδιαφέρουν περισσότερο οι άλλοι.
Τακτική έκδοση: σχεδιασμένη για αεράμυνα μεσαίου βεληνεκούς και πυραύλους κατά πλοίων Ύψος (ή βάθος, όποιο είναι πιο βολικό): 6,7 μέτρα. Συμβατοί πύραυλοι: Hisar-D, Atmaca, Siper Block 1-D.
Έκδοση Strike: σχεδιασμένη για αεράμυνα μεγάλης εμβέλειας και (το πιο ενδιαφέρον) επίγεια επίθεση. Ύψος: 8,0 μέτρα. Συμβατοί πύραυλοι: Siper Block 2-D, πύραυλος κρουζ Gezgin.
Η τυπική μονάδα αποτελείται από οκτώ κελιά, το καθένα εμβαδόν περίπου 6 τετραγωνικών μέτρων. Το σύστημα υποστηρίζει μια «τετραπλή διαμόρφωση», επιτρέποντας την τοποθέτηση έως και 32 μικρότερων πυραύλων σε μια μονάδα οκτώ κυψελών.
Αυτό σημαίνει ότι ένα MIDLAS τεσσάρων τμημάτων μπορεί να μεταφέρει 128 πυραύλους εδάφους-αέρος, κάτι που είναι ένα αρκετά αξιοπρεπές αμυντικό συμπλήρωμα. Αλλά το κόλπο είναι διαφορετικό. Το σύστημα MIDLAS είναι συμβατό με ένα ευρύ φάσμα τουρκικών πυραύλων:
Hisar-D RF: Πύραυλος αεράμυνας μεσαίου βεληνεκούς (στρατιωτική έκδοση του Hisar-O+).
Siper Block 1-D: Πύραυλος εδάφους-αέρος μεγάλου βεληνεκούς (βεληνεκές: 100+ km).
Siper Block 2-D: πύραυλος εδάφους-αέρος εκτεταμένου βεληνεκούς (150+ km).
Atmaca: αντιπλοϊκός πύραυλος κρουζ.
Πύραυλος Gezgin: ένας πύραυλος κρουζ για το χτύπημα επίγειων στόχων.
Tyfun: Βαλλιστικός πύραυλος μικρού βεληνεκούς (προγραμματισμένος για εκτόξευση σε υποβρύχια ή μαχητές μεγάλης επιφανείας).
Αυτό σημαίνει ότι οι κυψέλες εκτόξευσης MIDLAS μπορούν να παρέχουν στο πλοίο όχι μόνο άμυνα έναντι εναέριων στόχων, αλλά το MUGEM μπορεί επίσης πολύ εύκολα να χτυπήσει τόσο εχθρικά πλοία όσο και στόχους στην ακτή χρησιμοποιώντας πυραύλους της κατάλληλης διαμόρφωσης.
Ναι, σας θυμίζει κάτι αυτό;
Σωστά, το Project 1143, μια αδιέξοδη ανάπτυξη αεροπλανοφόρων, εξακολουθεί να λειτουργεί σήμερα ως συμβατικά αεροπλανοφόρα. Αλλά αρχικά, οι 12 εκτοξευτές αντιπλοϊκών πυραύλων Granit μετέτρεψαν το αεροπλανοφόρο σε ένα απόλυτα ικανό καταδρομικό, ικανό να χτυπήσει εχθρικά πλοία χωρίς να εκτοξεύσει την αεροπορική του πτέρυγα.
Σε αντίξοες καιρικές συνθήκες, αυτή ήταν στην πραγματικότητα μια αρκετά καλή απόδοση, καθώς μόνο λίγοι εκλεκτοί Το ps μπορούσε να μεταφέρει τους τερατώδεις πυραύλους Granit μήκους 10 μέτρων και 7 τόνων (αν και οι πύραυλοι P-1000 Vulcan στα πυραυλικά συστήματα κλάσης 1164 Atlant δεν ήταν χειρότεροι). Και αν τα πλοία ενός πιθανού εχθρικού σχηματισμού είχαν εκτοξεύσει τους δικούς τους πυραύλους, οι Krechets είχαν πολλά αντίμετρα: ο ναύαρχος Kuznetsov έφερε 256 αντιαεροπορικούς πυραύλους Kortik και 192 αντιαεροπορικούς πυραύλους Kinzhal.
Φυσικά, οι 128 πύραυλοι του MUGEM δεν φαίνονται τόσο εντυπωσιακοί, αλλά ο τουρκικός στόλος Υπάρχουν φρεγάτες και κορβέτες σε επαρκή αριθμό για να παρέχουν αεράμυνα στο αεροπλανοφόρο. Επιπλέον, η Μεσόγειος και η Μαύρη Θάλασσα, όπου βρίσκονται οι περιοχές ενδιαφέροντος της Τουρκίας, βρίσκονται εντός της τουρκικής παράκτιας αμυντικής ζώνης. αεροπορία.
Ωστόσο, η ουσία της εφαρμογής θα συζητηθεί παρακάτω.
Συνολικά, ο τουρκικός στρατός τοποθετεί αυτό το πλοίο ως αεροπλανοφόρο. Το επόμενο ερώτημα είναι τι είδους αεροσκάφη και ελικόπτερα θα μεταφέρει. Το πού να πάτε είναι ένα ξεχωριστό θέμα.
Η σχεδιαζόμενη αεροπορική πτέρυγα MUGEM θα περιλαμβάνει ένα επανδρωμένο αεροσκάφος με βάση το αεροπλανοφόρο Hürjet και τρία μη επανδρωμένα αεροσκάφη σταθερής πτέρυγας: το Kizilelma, το Anka-3 και το Bayraktar TB3. Η συνολική χωρητικότητα θα είναι 52 αεροσκάφη, με δυνατότητα φιλοξενίας έως και 52 αεροσκαφών Kizilelma σε διαμόρφωση ενός τύπου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν υπάρχει ακόμη έκδοση του Hürjet που βασίζεται σε αεροπλανοφόρο. Σαφώς, οι εργασίες βρίσκονται σε εξέλιξη και είναι πιθανό να αναπτυχθεί μια έκδοση. είναι απλά θέμα χρόνου. Ωστόσο, η μαχητική αξία αυτού του αεροσκάφους είναι ουσιαστικά μηδενική. Ενώ θεωρητικά θα μπορούσε να παρέχει τη δυνατότητα εκπαίδευσης ναυτικών πιλότων, τα οφέλη είναι περιορισμένα: η Τουρκία δεν έχει το δικό της κατάλληλο αεροσκάφος με βάση το αεροπλανοφόρο και δεν είναι σαφές πότε θα αναπτύξει ένα (εκτός αν αναπτύξουν το KAAN, αλλά απέχουν ακόμη πολύ από μια πλήρως ανεπτυγμένη χερσαία έκδοση). Επιπλέον, θα απαιτούσε ένα διαφορετικό πλοίο, ένα με μεγαλύτερα υπόστεγα και θάλαμο πτήσης.
Ξεχνάει ο συγγραφέας του άρθρου πως η Τουρκία συμμετείχε με δικινητήρια έκδοση αεροπλανοφόρου στον διαγωνισμό για το νέο εκπαιδευτικό του ναυτικού των ΗΠΑ;
Γενικά, όσον αφορά το αεροπλάνο, όλα είναι ασταθή και αβέβαια.
Και η κατάσταση με τα UAV δεν είναι απολύτως σαφής. Το Kizilelma («Κόκκινο Μήλο») του Bayraktar είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα. Έξι πρωτότυπα έχουν κατασκευαστεί και βρίσκονται υπό δοκιμή. Δυνητικά, ένα όχημα ικανό να μεταφέρει έναν τόνο ωφέλιμου φορτίου με 750 km/h σε εμβέλεια 900 km θα μπορούσε να είναι πολύτιμο για τις ένοπλες δυνάμεις. Με τον παλιό κινητήρα με τον νέο θα έχει υπερηχητικές επιδόσεις.
Ωστόσο, αυτό είναι πραγματικά μόνο η αρχή και οι Τούρκοι έχουν ήδη αντιμετωπίσει μια ταλαιπωρία με τις αντικαταστάσεις κινητήρων, αφήνοντας το ερώτημα τι θα συμβεί στη συνέχεια. Ωστόσο, το σκάφος είναι ενδιαφέρον, αν και απέχει πολύ από το να είναι αεροπλάνο.
Το Anka-3 έχει παρόμοια χαρακτηριστικά απόδοσης με το Kizilelma. Θεωρητικά, πετάει λίγο περισσότερο, αλλά πιο κοντά (700 km), και το ωφέλιμο φορτίο είναι 1200 κιλά αντί για 1000.
Εν τω μεταξύ, ο ανταγωνιστής της Bayraktar, η TAI, προσπαθεί να πουλήσει τη δική της παραλλαγή. Και η συσκευή βρίσκεται επίσης σε δοκιμή, ακόμα πολύ μακριά από την παραγωγή.
Το Bayraktar TB3, σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα μοντέλα, βρίσκεται ήδη σε σειριακή παραγωγή.
Δεν είναι drone με τζετ, επομένως τα χαρακτηριστικά απόδοσής του είναι πιο μέτρια: ταχύτητα 250–300 km/h, φορτίο όπλων μικρότερο από 300 kg και βεληνεκές περίπου 2000 km. Ωστόσο, το αεροσκάφος έχει ήδη επιδείξει τις δυνατότητές του σε αρκετές ασκήσεις του ΝΑΤΟ.
Αυτός είναι ο οπλισμός του πλοίου. Τώρα ήρθε η ώρα να δούμε το ίδιο το πλοίο.
Το MUGEM είναι ένα εξειδικευμένο αποβατικό πλοίο STOBAR, όχι μια τροποποίηση του αμφίβιου επιθετικού πλοίου TCG Anadolu. Όπως σημειώθηκε παραπάνω, το πλοίο θα έχει μήκος 285 μέτρα, μέγιστη δοκό-πλάτος 72 μέτρα, βύθισμα 10,1 μέτρα και εκτόπισμα περίπου 60.000 τόνων, καθιστώντας το 55 μέτρα μακρύτερο και περίπου 2,2 φορές βαρύτερο από το TCG Anadolu.
Το πλοίο σχεδιάζεται να φιλοξενήσει έως και 2500 άτομα, σε σύγκριση με το προηγούμενο μέγεθος πληρώματος περίπου 800. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι στο πλοίο θα επιβαίνουν προσωπικό αεροπορίας, ειδικοί συντήρησης, διοικητικό προσωπικό και άλλες μονάδες.
Οι απαιτήσεις πρόωσης και υδροδυναμικής του MUGEM καθοδηγούνται από την απαίτηση του κύτους των 60.000 τόνων να αντέχει σε μέγιστη ταχύτητα άνω των 26 κόμβων, διατηρώντας παράλληλα εμβέλεια 10.000 ναυτικών μιλίων στους 14 κόμβους. Στους 14 κόμβους, 10.000 ναυτικά μίλια ισοδυναμούν με 714,3 ώρες συνεχούς πλεύσης, ή 30 ημέρες, πριν από την αναπλήρωση, εάν αξιοποιηθεί πλήρως η ονομαστική εμβέλεια του πλοίου. Το σχεδιαζόμενο σύστημα πρόωσης θα είναι τέσσερις αεριοστρόβιλοι GE LM2500, ο καθένας με χωρητικότητα περίπου 23 MW, για συνολικά περίπου 92 MW, μαζί με δυνατότητες ηλεκτρικής κίνησης και σχεδιασμό διπλού άξονα με έλικες μεταβλητού βήματος.
Το σκεπτικό πίσω από τον ηλεκτρικό σχεδιασμό είναι περισσότερο πρακτικό παρά αισθητικό: οι αεριοστρόβιλοι είναι αποδοτικοί σε υψηλή ισχύ αλλά σχετικά αναποτελεσματικοί σε χαμηλές ταχύτητες, επομένως το σύστημα PTI-PTO επιτρέπει τη διαχείριση του σταθμού ηλεκτροπαραγωγής και της παραγωγής ενέργειας χωρίς να βασίζεται και στους τέσσερις στρόβιλους. Η ανάπτυξη του σχεδιασμού του κύτους περιελάμβανε δοκιμές ρυμούλκησης και ανάλυση υπολογιστικής ρευστοδυναμικής (CFD) στους 26 κόμβους για τη μελέτη του σχηματισμού κυμάτων πλώρης, της οπισθέλκουσας και της εισόδου νερού στο μπροστινό θάλαμο πτήσης.
Η βελτιστοποίηση του τμήματος της πλώρης έχει μειώσει την κατανάλωση καυσίμου κατά 1,5%, και η Τουρκική Αρχή Σχεδιασμού Πλοίων αναπτύσσει έλικες χρησιμοποιώντας φυσική μοντελοποίηση, δοκιμές πισίνας ρυμούλκησης και αριθμητική ανάλυση, με στόχο την επίτευξη απόδοσης τουλάχιστον 70%.
Το πλοίο έχει σχεδιαστεί για απεριόριστη αεροπορική χρήση σε κατάσταση θάλασσας έως 6, που αντιστοιχεί σε σημαντικά ύψη κύματος από 4 έως 6 μέτρα. Αρχικά, το αεροπορικό σύστημα θα λειτουργεί με βάση την αρχή STOBAR (Short Take-Off But Arrested Recovery). στην αρχική του διαμόρφωση, το MUGEM δεν θα χρησιμοποιεί καταπέλτες.
Όπως το κινεζικό αεροπλανοφόρο Shandong και το ινδικό αεροπλανοφόρο Vikrant, το αεροσκάφος θα επιταχύνει χρησιμοποιώντας τους δικούς του κινητήρες και θα χρησιμοποιήσει μια ράμπα 12 μοιρών στην πλώρη για να επιτύχει την απαιτούμενη τροχιά απογείωσης και θα χρησιμοποιήσει εξοπλισμό συγκράτησης για προσγείωση.
Η τρέχουσα διαμόρφωση του καταστρώματος περιλαμβάνει τρεις διαδρόμους και μία περιοχή προσγείωσης, ενώ οι προηγούμενες διαμορφώσεις είχαν δύο διαδρόμους και η συνολική χωρητικότητα αυξήθηκε από 50 σε 52 αεροσκάφη.
Η ράμπα είναι αρθρωτή, επιτρέποντάς της να αποσυναρμολογηθεί εάν το τουρκικό πρόγραμμα για την ανάπτυξη του δικού του καταπέλτη φτάσει σε επιχειρησιακή κατάσταση και το Πολεμικό Ναυτικό αργότερα μετατρέπει το πλοίο για να χρησιμοποιήσει κάθετη απογείωση και προσγείωση με τη βοήθεια καταπέλτη (CATOBAR). Αυτό θα χαλάρωνε τους περιορισμούς βάρους εκτόξευσης, καθώς ο καταπέλτης θα μπορούσε να παρέχει εξωτερική ισχύ για την απογείωση, αντί να αναγκάζει κάθε αεροσκάφος να αποκτήσει την απαραίτητη ταχύτητα μέσω των δικών του κινητήρων και ράμπας.
Μέχρι τότε, τα χαρακτηριστικά απόδοσης του αεροσκάφους πρέπει να συνάδουν με την κύλιση απογείωσης, την απόσταση επιτάχυνσης, τις συνθήκες ανέμου πάνω από το κατάστρωμα, το βάρος απογείωσης και τη γεωμετρία του άλματος με σκι. Υπάρχει και εδώ μια συγκεκριμένη ρίψη απογείωσης: Το Kizilelma είναι το κύριο μη επανδρωμένο μαχητικό αεροσκάφος που σχετίζεται με το έργο MUGEM. Σύμφωνα με δηλώσεις διαφόρων πηγών, συμπεριλαμβανομένου του Τούρκου υπουργού Άμυνας, το κατάστρωμα, το υπόστεγο και το σύστημα ελέγχου του αεροπλανοφόρου μπορούν, εάν χρειαστεί, να μεταφέρουν μόνο το Kizilelma και να εκτελούν όλες τις πιθανές αποστολές μάχης με αυτά τα αεροσκάφη.
Το Anka-3 έχει διαμόρφωση ιπτάμενων πτερυγίων, η οποία απαιτεί διαφορετική διάταξη καταστρώματος και αεροδυναμική απόδοση σε χαμηλές ταχύτητες σε σύγκριση με το Kizilelma. Το Bayraktar TB3 είναι σημαντικά μικρότερο και σχεδιάστηκε ειδικά για ναυτικές επιχειρήσεις μικρού καταστρώματος, καθιστώντας το κατάλληλο για αποστολές όπου μεγαλύτερα τζετ θα καταλάμβαναν υπερβολικό χώρο στο υπόστεγο και στο κατάστρωμα.
Το Hürjet είναι η μόνη οικογένεια επανδρωμένων αεροσκαφών σταθερής πτέρυγας που περιλαμβάνεται επί του παρόντος στο σχέδιο αεροπλανοφόρου. Ωστόσο, αυτή είναι μια ναυτική παραλλαγή, όχι το υπάρχον χερσαίο εκπαιδευτικό/ελαφρύ μαχητικό αεροσκάφος. Ωστόσο, εάν το έργο Hürjet είναι επιτυχές, ο σχεδιασμός του αερομεταφορέα θα πρέπει να επανασχεδιαστεί για να το φιλοξενήσει.
Για να προσαρμοστεί στις συνθήκες του αεροπλανοφόρου, ένα αεροσκάφος πρέπει να αντέχει τις καταπονήσεις των προσγειώσεων του εξοπλισμού αναχαίτισης, τις επαναλαμβανόμενες σκληρές προσγειώσεις στο κατάστρωμα, τη διάβρωση του αλμυρού νερού και άλλες συνθήκες προσέγγισης χαμηλής ταχύτητας. Το σύστημα προσγείωσης, το σύστημα συγκράτησης, το δομικό περιθώριο ασφαλείας και η λογική ελέγχου πτήσης πρέπει όλα να πληρούν τις απαιτήσεις των λειτουργιών του μεταφορέα. Ως εκ τούτου, η αρχική κατανομή σε 30 στα υπόστεγα και 20 στα καταστρώματα ήταν κάτι περισσότερο από ένα απλό μέτρο χωρητικότητας: καθόρισε πόσα διαφορετικά αεροσκάφη θα μπορούσαν να προστατευτούν και να συντηρηθούν μέσα σε ένα υπόστεγο, διατηρώντας παράλληλα επαρκή χώρο στο κατάστρωμα για απογειώσεις, προσγειώσεις και κίνηση αεροσκαφών.
Η ανάλυση αφύπνισης και η δοκιμή αεροδυναμικής σήραγγας σχετίζονται άμεσα με αυτό το ζήτημα, καθώς το νησί, το θάλαμο πτήσης και η πλώρη του πλοίου παραμορφώνουν τη ροή του αέρα κατά την προσγείωση. Αυτά τα εφέ θα ποικίλλουν ανάλογα με τον τύπο του αεροσκάφους: το τυπικό Hürjet, το Kizilelma με τη διαφορετική διάταξη ελέγχου, το ιπτάμενο φτερό Anka-3 και το πολύ μικρότερο TB3, αν και υπάρχουν επίσης φήμες για μια προσαρμοσμένη από αεροπλανοφόρο έκδοση του μαχητικού Kaan.
Συνολικά, αυτό μοιάζει περισσότερο με μια δοκιμαστική εγκατάσταση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της αεροπορίας του τουρκικού ναυτικού που βασίζεται σε αεροπλανοφόρο, αλλά θα μπορούσε πραγματικά να παρέχει ανεκτίμητες πληροφορίες σχετικά με τη χρήση αεροπλανοφόρων.
Το MUGEM μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο μη επανδρωμένων οχημάτων πάνω και κάτω από την επιφάνεια. Το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό λειτουργεί ήδη πέντε τύπους μη επανδρωμένων οχημάτων επιφανείας, δύο τύπους μη επανδρωμένων οχημάτων επιφανείας καμικάζι και τρεις τύπους μη επανδρωμένων υποβρύχιων οχημάτων, δημιουργώντας μια πλατφόρμα που θα μπορούσε ενδεχομένως να ενσωματωθεί στην αρχιτεκτονική διοίκησης του αεροπλανοφόρου. Τα μη επανδρωμένα οχήματα επιφανείας της Aselsan περιλαμβάνουν τα Albatros-K και Albatros-S για αναγνώριση, επιτήρηση και επιχειρήσεις σμήνους. το Marlin για αναγνώριση, αντιπλοϊκό και ανθυποβρυχιακό πόλεμο και ηλεκτρονικό πόλεμο. και το Tufan για αυτόνομες αποστολές υψηλής ταχύτητας.
Στον υποβρύχιο τομέα, τα Kiliç 10 και Kiliç 200 προσφέρουν δυνατότητες αυτόνομης κρούσης, ενώ το Deringöz έχει σχεδιαστεί για υποβρύχια ανάκτηση Αντίμετρα Ναρκών, Επιτήρησης και Ναρκών. Το Sancar του Havelsan μπορεί να εκτελέσει αναγνώριση, πόλεμο επιφανείας και αντίμετρα ναρκών και είναι ήδη ενσωματωμένο στο σύστημα διαχείρισης μάχης Advent, ενώ το Çaka και το USV-12 πληρούν τις απαιτήσεις υβριδικής αναγνώρισης πολλαπλών τομέων και παράκτιας επιτήρησης. Η οικογένεια Neta της STM έχει σχεδιαστεί για αναγνώριση, χαρτογράφηση βυθού και αντίμετρα ναρκών υποβρύχια, ενώ το Yaktu είναι μια άλλη παραλλαγή μη επανδρωμένου υποβρύχιου οχήματος υψηλής ταχύτητας. Η οικογένεια Ulaq της Meteksan περιλαμβάνει αρθρωτές διαμορφώσεις για αποστολές αναγνώρισης, ηλεκτρονικού πολέμου και αντιπλοϊκών αποστολών, ενώ το Ulaq Kama επικεντρώνεται σε αυτόνομες επιθέσεις υψηλής ταχύτητας. Το Salvo του Dearsan και το Pirana της MKE προσφέρουν πρόσθετες δυνατότητες, με το Pirana να έχει σχεδιαστεί για χρήση καμικάζι.
Έτσι, οι ειδικοί χώροι για την ανάπτυξη και την υποδοχή των οχημάτων επιφανείας και υποβρυχίων οχημάτων MUGEM δεν είναι απλώς αποθηκευτικοί χώροι, αλλά ένας σύνδεσμος μεταξύ του πλοίου και ενός ευρύτερου φάσματος μη επανδρωμένων μέσων. Το σύστημα διοίκησης ADVENT έχει σχεδιαστεί για να παρέχει ένα κοινό επίπεδο διοίκησης που συνδέει αυτά τα οχήματα με το αεροπλανοφόρο, τα επανδρωμένα και μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα και άλλα τουρκικά πολεμικά πλοία, επιτρέποντας τη μεταφορά δεδομένων αισθητήρων και εντολών μεταξύ εναέριων, επιφανειακών και υποβρύχιων μέσων. Αυτό θα ενισχύσει σημαντικά τις μαχητικές δυνατότητες του πλοίου.
Δεδομένου ότι το αμυντικό σύστημα του ίδιου του αερομεταφορέα, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, αποτελείται από 32 κάθετους εκτοξευτές Midlas που βρίσκονται σε δύο μονάδες 16 σωλήνων, καθώς και συστήματα πυραύλων και πυροβολικού μικρού βεληνεκούς που έχουν σχεδιαστεί για την προστασία του πλοίου εντός των εξωτερικών αμυντικών γραμμών του, η πλήρης ασφάλεια του αερομεταφορέα διασφαλίζεται από πλοία συνοδείας. Στη διαμόρφωση του 2026, οι τέσσερις βάσεις πυροβόλων Gökdeniz των 25 mm και οι έξι βάσεις πυροβόλων Stop των 25 mm που χρησιμοποιήθηκαν στη διαμόρφωση του 2024 αντικαθίστανται από τρία συστήματα πυροβολικού μικρού βεληνεκούς, τέσσερις τηλεχειριζόμενες θέσεις μάχης και δύο πυραυλικά συστήματα αεράμυνας.
Μετρώντας μεμονωμένες θέσεις, η τρέχουσα διαμόρφωση περιλαμβάνει 32 κυψέλες VLS και εννέα ανεξάρτητες θέσεις βολής για κοντινή ή σημειακή άμυνα. Ο ιστός αισθητήρα περιλαμβάνει ένα ραντάρ πολλαπλών λειτουργιών Çafrad μεγάλης εμβέλειας, ένα ραντάρ LPI, ένα σύστημα αναγνώρισης φίλου ή εχθρού, ηλεκτρο-οπτική καθοδήγηση και επικοινωνίες υψηλής συχνότητας. Η παθητική ανίχνευση παρέχεται από συστήματα παρακολούθησης υπερύθρων και ηλεκτρονικής υποστήριξης, επιτρέποντας την απόκτηση στόχων χωρίς να βασίζεται αποκλειστικά στην ενεργή μετάδοση ραντάρ.
Οι δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου περιλαμβάνουν δυνατότητες ηλεκτρονικής αναγνώρισης και παρεμβολής, καθώς και σύστημα λέιζερ, παρέχοντας πολλαπλές επιλογές αντιμέτρων στις ζώνες ραδιοσυχνοτήτων και ηλεκτρο-οπτικών. Οι δορυφορικές επικοινωνίες χρησιμοποιούν τις ζώνες X, Ku- και Ka, παρέχοντας τρεις ξεχωριστές ζώνες συχνοτήτων για επικοινωνίες πέρα από τη γραμμή όρασης και το σύστημα Advent ενσωματώνει τους αισθητήρες, τα όπλα και τα μη επανδρωμένα συστήματα του ίδιου του αερομεταφορέα στο ευρύτερο ναυτικό δίκτυο.
Ωστόσο, παρ' όλα αυτά, 32 κάθετες κυψέλες εκτόξευσης δεν επαρκούν για ένα αεροπλανοφόρο 60.000 τόνων να παρέχει ανεξάρτητα αεράμυνα σε μια μεγάλη περιοχή κατά τη διάρκεια παρατεταμένων πολεμικών επιχειρήσεων υψηλής έντασης. Δεν επαρκούν ούτε για μια εβδομάδα.
Έτσι, ο οπλισμός MUGEM θεωρείται καλύτερα ως μια εσωτερική αμυντική γραμμή, ενώ τα αντιτορπιλικά και οι φρεγάτες, ιδιαίτερα τα μελλοντικά αντιτορπιλικά αεράμυνας TF-2000, θα απαιτηθούν για να παρέχουν μεγαλύτερη προμήθεια πυραύλων, ευρύτερη κάλυψη ραντάρ και πρόσθετη επικοινωνίακανάλια επικοινωνίας γύρω από τον φορέα.
Δεν δίνεται λιγότερη προσοχή στην εσωτερική οργάνωση του πλοίου.
Ο μέγιστος αριθμός επιβαινόντων, 2500, καταδεικνύει επίσης την κλίμακα της εσωτερικής υποδομής που απαιτείται για τη λειτουργία ενός αεροπλανοφόρου. Τα στοιχεία που αναφέρθηκαν προηγουμένως για περίπου 800 άτομα αναφέρονταν κυρίως στο πλήρωμα του πλοίου, ενώ ο συνολικός αριθμός περιλαμβάνει την αεροπορική πτέρυγα, το προσωπικό υποστήριξης, το διοικητικό προσωπικό, το ιατρικό προσωπικό, τους ειδικούς της αποστολής και άλλες μονάδες. Το ιατρικό προσωπικό είναι ιδιαίτερα σημαντικό: ο ιατρικός εξοπλισμός σχεδιάζεται στο επίπεδο Role 2 Enhanced και θα περιλαμβάνει δύο χειρουργικές αίθουσες, δύο κλινικές, ένα οδοντιατρείο, χώρους διαλογής, εντατική θεραπεία, θεραπεία εγκαυμάτων, ακτινολογία, δωμάτιο απομόνωσης, θαλάμους 30 κλινών, εργαστήριο και φαρμακείο.
Αυτό επιτρέπει στο αεροπλανοφόρο να εκτελεί χειρουργικές επεμβάσεις, να σταθεροποιεί ασθενείς με τραύματα και να παρέχει ενδονοσοκομειακή περίθαλψη στη θάλασσα, αντί να περιορίζεται σε βασικές πρώτες βοήθειες και καταλύματα ατυχημάτων. Ράμπες για οχήματα και εξοπλισμό παρέχονται στην πρύμνη και τη δεξιά πλευρά, παρέχοντας πρόσθετες υλικοτεχνικές διαδρομές για φορτίο, οχήματα και εξοπλισμό αποστολής.
Τον Αύγουστο του 2026, ο υπουργός Τατλίογλου ανακοίνωσε ότι 37 πλοία ήταν ήδη υπό κατασκευή για το τουρκικό ναυτικό και ότι η ναυπήγηση άλλων 10 θα ξεκινούσε μέσα σε ένα μήνα, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των υπό κατασκευή πολεμικών πλοίων στα τουρκικά ναυπηγεία σε 47. Τα τουρκικά ναυπηγεία κατασκευάζουν επίσης 24 πολεμικά πλοία για ξένους πελάτες, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των υπό κατασκευή πολεμικών πλοίων σε 71.
Ο στόλος θα περιλαμβάνει το MUGEM, ακολουθούμενο από ένα εθνικό πλοίο ταχείας επίθεσης, ένα εθνικό σκάφος αντιμέτρων ναρκών και το Kocatepe, το πρώτο αντιτορπιλικό αεράμυνας TF-2000. Ο υπάρχων στόλος επιφανείας περιλαμβάνει τις κορβέτες κλάσης Ada—TCG Heybeliada, TCG Büyükada, TCG Burgazada και TCG Kinaliada—ενώ το πρόγραμμα φρεγατών κλάσης Istanbul έχει ήδη κατασκευάσει το TCG İstanbul, με το TCG İzmir και το TCG İzmit υπό κατασκευή.
Η υποβρύχια δύναμη του τουρκικού ναυτικού μεταβαίνει ταυτόχρονα στα πυρηνοκίνητα επιθετικά υποβρύχια κλάσης Reis. Το Piri Reis και το Murat Reis έχουν ήδη δρομολογηθεί και το Hizir Reis ετοιμάζεται για θέση σε λειτουργία. Ταυτόχρονα, εισάγονται ναυτικά όπλα: ο αντιπλοϊκός πύραυλος Atmaca αντικατέστησε τον αμερικανικό Harpoon. Σύμφωνα με τον Τατλίογλου, περίπου ένα μήνα πριν από την ανακοίνωσή του τον Αύγουστο του 2026, ένα τουρκικό υποβρύχιο εκτόξευσε ένα Atmaca σε στόχο 190 χιλιόμετρα μακριά. Επιπλέον, το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό έχει αποκτήσει τη βαριά τορπίλη Akya και την έξυπνη ναυτική νάρκη Malaman.
Για το MUGEM, αυτά τα παράλληλα προγράμματα έχουν πρακτικές επιπτώσεις: ένα αεροπλανοφόρο χρειάζεται αντιτορπιλικά για αεράμυνα, φρεγάτες και ελικόπτερα για ανθυποβρυχιακό πόλεμο, υποβρύχια για υποβρύχια περιπολία, πλοία ανεφοδιασμού για αυτονομία, ασφαλείς συνδέσεις επικοινωνίας για κατανεμημένες επιχειρήσεις και τα δικά του όπλα που μπορούν να αναπληρωθούν και να συντηρηθούν χωρίς να βασίζονται εξ ολοκλήρου σε ξένα αποθέματα.
Έτσι, η εκτόξευση τον Σεπτέμβριο του 2027 σηματοδοτεί την αρχή της μετάβασης από την κατασκευή κύτους στην ενοποίηση συστημάτων και η προγραμματισμένη παράδοσή του το 2032 συνδέεται με τη μεγαλύτερη προσπάθεια της Τουρκίας να αναπτύξει τα πλοία συνοδείας, τα υποβρύχια, τους πυραύλους, τις τορπίλες, τις νάρκες και τα μη επανδρωμένα συστήματα που απαιτούνται για την κατασκευή των 60.000 τόνων σε αεροπλανοφόρο πλήρως λειτουργικό στο Πολεμικό Ναυτικό.
Ωστόσο, η συνολική θετικότητα θα πρέπει να χαλάσει ελαφρώς κοιτάζοντας το MUGEM από διαφορετική οπτική γωνία.
Για να αξιολογηθεί το MUGEM με αυτόν τον τρόπο, πρέπει να συγκριθούν δύο άλλα γνωστά πλοία: το βαρύ καταδρομικό Admiral Kuznetsov και το αμφίβιο επιθετικό πλοίο Mistral.
Το πρώτο είναι παρόμοιο σε εκτόπισμα με το MUGEM, αλλά φέρει πιο αποτελεσματική και πολυάριθμη αεράμυνα, τόσο πυραύλους όσο και πυροβολικό Θεωρητικά, προσφέρει πιο ισχυρά όπλα κρούσης, αν και η αποτελεσματικότητα των πυραύλων Granit είναι επί του παρόντος κάτι παραπάνω από αμφισβητήσιμη. Αλλά το πιο σημαντικό, η αεροπορική ομάδα Kuznetsov αποτελείται από τυπικά αεροσκάφη και ελικόπτερα, συγκρίσιμα σε αριθμό με την αεροπορική ομάδα MUGEM.
Αυτό εγείρει το ερώτημα της αποτελεσματικότητας, έτσι δεν είναι; Σαφώς, ακόμη και με το μισό ωφέλιμο φορτίο, καθώς το Su-33 συνήθως πετούσε από το κατάστρωμα, μεταφέρει 3200 κιλά όπλων. Αυτό είναι τρεις φορές περισσότερο από οποιοδήποτε UAV. Και αυτό είναι με την ίδια εμβέλεια, αλλά με υπερηχητική ταχύτητα.
Με άλλα λόγια, το MUGEM είναι τρεις φορές λιγότερο αποτελεσματικό από το Admiral Kuznetsov, ακόμα κι αν αγνοήσουμε το γεγονός ότι ο οπλισμός κρούσης του Kuznetsov είναι ανενεργός εδώ και χρόνια. 450 πύραυλοι αεράμυνας και 5000 οβίδες αποτελούσαν μια πολύ ικανή αμυντική γραμμή και οι δυνατότητες της αεροπορικής ομάδας, που αποτελούνταν ακόμη και από ειλικρινά ξεπερασμένα αεροσκάφη, ήταν ανώτερες από μια αεροπορική πτέρυγα των πιο σύγχρονων UAV. Θεωρητικά.
Τότε τίθεται το επόμενο ερώτημα: σε τι ξόδεψε ο ίδιος εκτοπισμός που ξόδεψε ο Κουζνέτσοφ;
Και εδώ είναι που πρέπει να θυμηθούμε το Mistral, το οποίο δεν είναι μόνο ένα αποβατικό πλοίο αλλά και ένα κέντρο διοίκησης, ένα νοσοκομείο και ούτω καθεξής. Οι ΛΑΧ σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να γίνουν πραγματικά ευέλικτες - ικανές να μεταφέρουν στρατεύματα στο σημείο προσγείωσης, να προσγειώνονται, να παρέχουν πυρά κάλυψης, να εκκενώνουν τους τραυματίες και να τους παρέχουν ιατρική περίθαλψη.
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τις αμφίβιες δυνατότητες του πλοίου, αλλά ένα πλήρωμα 2500 ατόμων, εκ των οποίων μόνο 800 εμπλέκονται άμεσα στον έλεγχο του πλοίου, υποδηλώνει ότι τα 1700 άτομα πρέπει να απασχοληθούν με κάποιο τρόπο. Είναι σαφές ότι μερικοί από αυτούς είναι πιλότοι και τεχνικοί πτέρυγας αέρα, αλλά το Kuznetsov, με το φτερό του κανονικού αεροσκάφους, έχει πλήρωμα περίπου 2000 ατόμων. Το τουρκικό πλοίο έχει περισσότερα.
Αυτό σημαίνει ότι ένας ορισμένος αριθμός ειδικών θα συμμετέχει στη συντήρηση και διαχείριση θαλάσσιων drones, τόσο επιφανειακών όσο και υποβρύχιων. Αυτό υποδηλώνει, πρώτα και κύρια, ότι ο αριθμός τέτοιων συσκευών στο MUGEM θα είναι αρκετά σημαντικός, δεδομένου του τεράστιου αριθμού του απαιτούμενου προσωπικού.
Ποιο είναι λοιπόν το τελικό αποτέλεσμα; Μια πλατφόρμα αναγνώρισης και κρούσης με δυνατότητες υποστήριξης και διοίκησης και ελέγχου. Τόσο οι λειτουργίες αναγνώρισης όσο και κρούσης θα παρέχονται από drones.
Οι Ιρανοί επιχείρησαν κάτι παρόμοιο με το πλοίο τους, το Shahid Bagheri: μια πληθώρα drones χωρίς σχεδόν τίποτα άλλο. Κατά τη διάρκεια πρόσφατων συγκρούσεων με τις ΗΠΑ, ο Shahid Bagheri απέτυχε να έχει σημαντική επίδραση. Ίσως απλά να μην ήταν η κατάλληλη στιγμή.
Όσο για το MUGEM, υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με το πού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ένα τέτοιο πλοίο;
Η Τουρκία έχει μόνο δύο υδάτινες περιοχές, τη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο, στην οποία η χώρα έχει διάφορα συμφέροντα.
Υπάρχουν επίσης εντάσεις στις σχέσεις με πολλές χώρες, αλλά η λίστα είναι μικρή και κρίνετε μόνοι σας πόσο απαραίτητο είναι ένα αεροπλανοφόρο σε πιθανές συγκρούσεις:
Με την Ελλάδα;. Οι «ζεστές» σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας λόγω των «λανθασμένα» οριοθετημένων συνόρων συνεχίζονται εδώ και δεκαετίες-λένε οι Ρώσοι, αλλά το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται για μια αναμέτρηση στο Αιγαίο είναι ένα πλοίο όπως το MUGEM. Η συμβατική αεροπορική δύναμη είναι αρκετή για να κρατήσει τις χώρες σε εγρήγορση, καθώς οι αποστάσεις μεταξύ των ελληνικών και τουρκικών ακτών κυμαίνονται από 60 έως 200 χλμ.
Με την Κύπρο;. Υπάρχουν πολλά τακτικά αεροδρόμια εκεί, διευκολύνοντας τις επιχειρήσεις.
Κουρδιστάν. Γενικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα της Άγκυρας είναι οι Κούρδοι. Αυτό δημιουργεί αυτόματα προβλήματα τόσο με το Ιράν όσο και με το Ιράκ. Αλλά δεν υπάρχει θάλασσα εκεί, πράγμα που σημαίνει ότι ένα αεροπλανοφόρο είναι περιττό.
Ισραήλ. Ναι, υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρξει ένταση εδώ. Το τουρκικό ναυτικό έχει ήδη δοκιμάσει τα θαλάσσια σύνορα του Ισραήλ και υπήρξαν διάφορες αψιμαχίες μεταξύ των δύο χωρών, αλλά ένα drone που πλησιάζει τις ακτές του Ισραήλ θα ήταν πολύ άβολο. Τα γερμανικά υποβρύχια και οι κορβέτες δεν είναι οι πιο βολικοί αντίπαλοι, αλλά το κύριο πρόβλημα είναι η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία. Φυσικά, τα τελευταία χρόνια, οι Ισραηλινοί πιλότοι στοχεύουν όλο και περισσότερο κτίρια κατοικιών στη Γάζα χωρίς να συναντούν αντίσταση, αλλά τα τουρκικά πλοία θα μπορούσαν επίσης να αντιμετωπίσουν προκλήσεις.
Θα μπούμε στη Μαύρη Θάλασσα; Η Βουλγαρία και η Ρουμανία είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ. Η Γεωργία δεν είναι αντίπαλος και η Ουκρανία είναι στην πραγματικότητα φιλική. Ρωσία? Δεν φαίνεται να είναι ούτε εχθροί. Και πάλι, η απόσταση από τις τουρκικές ακτές έως τις ρωσικές είναι, κατά μέσο όρο, περίπου 300 χιλιόμετρα.
Ειλικρινά μιλώντας, δεν βλέπω στόχους για τη μονάδα drone του τουρκικού ναυτικού.
Η Μεσόγειος Θάλασσα και πέρα από αυτήν; Η Ερυθρά Θάλασσα, για παράδειγμα... την Αραβική Θάλασσα...
Επίσης δεν υπάρχουν στόχοι ή στόχοι. Ακόμη και το ΝΑΤΟ δεν έχει σχεδόν καμία. Οι ΗΠΑ έχουν όλους τους στόχους και, όπως έχει δείξει η πρόσφατη εμπειρία, το να κυνηγούν τα πλοία τους κάτω από πυραύλους Χούτι και να φτύνουν πυρομαχικά στον αέρα είναι ένα έργο που δεν εκτελείται σωστά, ειδικά επειδή κανείς δεν θα πληρώσει για αυτό. Και το ιρανικό χάος έχει δείξει ότι το Ιράν είναι μια πραγματική λερναία ύδρα, και για κάθε κεφάλι που κόβεται, τρία μεγαλώνουν το ίδιο γρήγορα.
Και ούτως ή άλλως, η Τουρκία δεν έχει καμία δουλειά να τσακώνεται με το Ιράν: μοιράζονται σύνορα. Θα μπορούσαν να προσαρμόσουν τους εκτοξευτές και οι πύραυλοι θα πετούσαν τα 800 χιλιόμετρα στην Άγκυρα πολύ πιο γρήγορα από ό,τι στο Τελ Αβίβ ή την Ιερουσαλήμ. Και σίγουρα με όχι λιγότερο αποτέλεσμα.
Συνολικά, φαίνεται ότι ενώ χτίζεται το MUGEM, τα κεντρικά γραφεία και τα γραφεία αναζητούν μανιωδώς στόχους και στόχους. Και εδώ έχουμε ένα άλλο δύσκολο ερώτημα: γιατί χτίστηκε;
Η απάντηση είναι απλή: γιατί μπορούν. Μπορούν να πραγματοποιήσουν τις υπέρογκες φιλοδοξίες τόσο του Ερντογάν όσο και ολόκληρου του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος. Το μόνο ερώτημα είναι πώς.
Η Τουρκία επιδεικνύει ανεξαρτησία εδώ και πολύ καιρό, και το κάνει ανοιχτά, προκαλώντας ελάχιστη θετικότητα από την πλευρά των νομοθετών του ΝΑΤΟ στον τομέα των πωλήσεων όπλα. Οι χερσαίες δυνάμεις είναι 80 τοις εκατό οπλισμένοι με εγχώρια συστήματα, το ναυτικό και η αεροπορία υστερούν, αλλά η Άγκυρα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να δημιουργήσει το δικό της καθολικό μαχητικό ελικόπτερο και μαχητικό-βομβαρδιστικό.
Έτσι, η δημιουργία του MUGEM είναι μια επίδειξη δυνατοτήτων. Σίγουρα δεν φαίνεται πολύ σοβαρό, αλλά παρ' όλα αυτά, μετά το τουρκικό Anadolu UDC, οι δηλώσεις «Μπορούμε» της Άγκυρας θα πρέπει να ληφθούν υπόψη, αν όχι εντελώς σοβαρά, τουλάχιστον με επιφύλαξη.
Ναι, ένα drone carrier με 52 UAV και εκτόπισμα 60.000 τόνων - αυτό σε κάνει πραγματικά να χαμογελάς, δεδομένου ότι το MUGEM έχει μικρή χρήση. Ωστόσο, δεν βιαζόμαστε να χαμογελάσουμε. Απλώς πρέπει να εξετάσουμε το εύρος του τι πρόκειται να κερδίσουν οι Τούρκοι από τη λειτουργία αυτού του φορέα μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Και αυτό είναι όλο:
- λειτουργίες για την τοποθέτηση, αποθήκευση, προετοιμασία και λειτουργία αεροσκαφών σε πλοίο.
- πτητικές λειτουργίες αεροσκαφών με βάση το κατάστρωμα·
- διαχείριση, λήψη και επεξεργασία πληροφοριών κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων αναγνώρισης και μάχης κ.λπ.
Δηλαδή, εμπειρία στη διεξαγωγή επιχειρήσεων όχι με αεροσκάφη, αλλά με UAV, τα οποία είναι πιο δύσκολο να ελεγχθούν από τα επανδρωμένα αεροσκάφη, ειδικά σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτά τα UAV δεν είναι πολύ μικρότερα από τα αεροσκάφη... Και τότε, ίσως, θα εμφανιστούν τουρκικά αεροσκάφη.
Δεν είναι μυστικό ότι ο Ερντογάν θέλει να δει την Τουρκία όχι ως περιφερειακό παίκτη, αλλά ως στρατηγικό παίκτη, σεβαστό από όλους στην περιοχή. Και, ομολογουμένως, τα καταφέρνει. Ο στρατός της Τουρκίας θεωρείται πραγματικά ο δεύτερος μεγαλύτερος στο ΝΑΤΟ, ανεξάρτητα από το πόσο δυσάρεστο μπορεί να είναι αυτό για τους εκπροσώπους της Γαλλίας, της Γερμανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, και το ναυτικό της αρχίζει να καλύπτει τη διαφορά.
Και αν θυμηθούμε ότι η Τουρκία, αν και δεν είναι κοντά στον Κόλπο, δεν είναι τόσο μακριά όσο οι ευρωπαϊκές χώρες που προσπάθησαν να αποκαταστήσουν την τάξη εκεί. Και αυτό που απέτυχαν να επιτύχουν οι Ευρωπαίοι επιβολείς, με αποτέλεσμα την απόλυτη ντροπή, ο Ερντογάν μπορεί να πετύχει. Μακροπρόθεσμα.
Ως εκ τούτου, οι εργασίες για το MUGEM δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια επίδειξη των δυνατοτήτων της Τουρκίας γενικά και στη Μέση Ανατολή ειδικότερα.
Το πλοίο αποδεικνύεται κάτι παραπάνω από αμφιλεγόμενο, αλλά αν είναι πραγματικά μια επίδειξη τεχνολογίας και ένα τεράστιο πεδίο εκπαίδευσης, γιατί όχι;