Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ πετάει με υπερηχητικό πύραυλο Blackbeard σε F/A-18, αυξάνοντας τα διακυβεύματα για την Ναυτική Άμυνα Τα πρώτα πλάνα πτήσης δείχνουν τον Blackbeard κάτω από ένα Super Hornet, προωθώντας σχέδια για πλήγμα σούπερ υπερηχητικού πυραύλου χαμηλότερου κόστους, ενώ η απόδοση της εκτόξευσης σε πραγματικό χρόνο παραμένει αναπόδεικτη.
Σούπερ υπερηχητικός πύραυλος Blackbeard
Τι ξέρουμε έως τώρα; Όσον αφορά τα όσα γνωρίζουμε σήμερα για το σχεδιασμό και τις δυνατότητες του Blackbeard, όπως έχουμε γράψει προηγουμένως:
Για να αναφερθώ 100% για τον πύραυλο πρέπει να ξέρω το μήκος, το βάρος και την διάμετρο του. Δεν είναι κάτι το αξιόλογο και σχεδιάστηκε με γνώμονα το χαμηλό κόστος. Η βασική αρχή του είναι μια να φτάνει ή και να ξεπερνά τα 5 Mach ταχύτητα! Έχει σχεδιαστεί με την λογική των αντιαεροπορικών πυραύλων αλλά θα χτυπά πλοία.
Ο Boster δίνει πολύ μεγάλη ταχύτητα συν την ταχύτητα του αεροσκάφους φορέα. Ο δεύτερος όροφος έχει έναν μικρό πυραυλοκινητήρα με μικρή ώση αλλά με μεγάλη διάρκεια καύσης για να συντηρήσει-διατηρήση την ταχύτητα πλεύσης. Εμπρός είναι η κεραία του RF- SEEKER και της IIR κεραίας, το άσπρο που βλέπουμε και μετά η εκρηκτική κεφαλή των 34 κιλών που έχει ικανότητα διάτρησης και έκρηξη με καθυστέρηση.
Εκτόξευση από μεγάλα ύψη των 10+ χιλιομέτρων από τα F-18, άνοδος στα 20 χιλιόμετρα, γιατί εκεί η ταχύτητα όταν εξαντληθεί ο BOSTER χάνετε λιγότερο που θα συμπληρώνετε από τον μικρό πύραυλο του δευτέρου ορόφου. Προσβολή με διάφορες γωνίες κατάβασης στο εχθρικό πλοίο.
Θεωρητικά ο πύραυλος είναι ικανός για να χτυπά και αεροσκάφη αλλά δεν έχει γρήγορες επιφάνειες ελέγχου. Για την εμβέλεια και όλα τα υπόλοιπα θα αναφερθώ να μάθω επιπλέον στοιχεία. Στην πράξη χρησιμοποιούμε έναν μικρό δεύτερο όροφο για να μας δώσει μεγαλύτερη ταχύτητα ο πρώτος όροφος. Αυτές τις ιδέες είχα και εγώ αλλά εδώ είναι Ελλάδα. Θεωρητικά ο πύραυλος θα μπορεί να γίνει και αντιβαλλιστικός και εδώ θα δούμε την συνέχεια και τι θα καταφέρει. 300 χιλιάδες δολάρια είναι μια εξαιρετική τιμή και πριν διαφωνήσει κάποιος όταν την ακούσει, πρέπει να ξέρει πως πριν από 10-15 χρόνια πολλοί πιτσιρικάδες ξεκίνησαν να εκτοξεύουν πυραύλους. Οι πιτσιρικάδες όμως είχαν μετά από λίγο υποστήριξη από μεγαλύτερες εταιρίες στις ΗΠΑ! Κατασκεύασαν διώροφους, τριώροφους πυραύλους και με δυνατότητα κάθετης προσγείωσης! Με απλά φτηνά υλικά τα κατάφεραν, γεμίζοντας πυραύλους με προωθητικό υλικό, με το χέρι στην αρχή και μετά με 3D εκτυπωτή. Τι θα μπορούσα να κάνω με τους φοιτητές στην Ελλάδα; Θαύματα αλλά δεν θέλουν οι αρμόδιοι και τα κόμματα. Θα ήθελα και βαλλιστική έκδοση από την ξηρά και μεταφορά από πλοία. Γιατί θέλουν 5 Mach ταχύτητα; Γιατί βγαίνουν εκτός όλα τα αντιαεροπορικά συστήματα των πλοίων, εκτός τους πυραύλους μεγάλου μεγέθους όπως οι Aster-30 και έχουν σοβαρό πρόβλημα τα ραντάρ.
«Μια φωτογραφία προφίλ [που φαίνεται παρακάτω] στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας αποκαλύπτει ένα όπλο με έναν ενισχυτή τύπου βαλλιστικού πυραύλου, στην κορυφή του οποίου είναι τοποθετημένο αυτό που θα μπορούσε να είναι ένα υπερηχητικό όχημα ολίσθησης (HGV) χωρίς κινητήρα. Ένας ενισχυτής φέρνει ένα HGV στην επιθυμητή ταχύτητα και υψόμετρο πριν το απελευθερώσει προς τον στόχο του. Η ιδέα έρχεται σε αντίθεση με τους πυραύλους κρουζ που αναπνέουν από τον αέρα και είναι ικανοί να ταξιδεύουν με υπερηχητικές ταχύτητες. Η υπερηχητική ταχύτητα ορίζεται γενικά ως οτιδήποτε πάνω από Mach 5, το οποίο φτάνουν και οι μεγαλύτεροι βαλλιστικοί πύραυλοι κατά τη διάρκεια των πτήσεών τους. Δεν υπάρχουν πιο ακριβή στοιχεία απόδοσης για το Blackbeard, αλλά η Castelion έχει προηγουμένως υπαινιχθεί ότι θα μπορούσε να χτυπήσει στόχους σε απόσταση λίγο κάτω από 500 μίλια. Εναλλακτικά, το δεύτερο στάδιο μπορεί επίσης να έχει τον δικό του κινητήρα, επιτρέποντάς του να συνεχίσει να επιταχύνει ή να διατηρεί πτήση υψηλής ταχύτητας. Μια παρόμοια διάταξη έχει προταθεί ως το σύστημα πρόωσης για τον ρωσικό πύραυλο Zircon.»
«Και τα δύο στάδια του όπλου έχουν σταυροειδή πτερύγια, ενώ το πάνω διαθέτει μια προεξέχουσα γραμμή «chine» κατά μήκος του σώματός του και μια ελαφρώς ράμφος μύτη. Το καρότσι στο οποίο είναι τοποθετημένο το όπλο παρέχει μια ιδέα για το συνολικό του μέγεθος. Οι μπλε ρίγες που φαίνονται σε κάθε στάδιο συνήθως υποδηλώνουν ότι ένα πυρομαχικό είναι ένα αδρανές, μη εκρηκτικό φυσίγγιο που χρησιμοποιείται για εκπαίδευση ή σκοπούς παρακολούθησης. Αυτό θα υποδήλωνε έναν πραγματικό (άοπλο) πύραυλο και όχι ένα ομοίωμα ή μακέτα.»
Μια φωτογραφία που παρουσιάστηκε στο Tailhook είχε επίσης προσφέρει μια νέα ματιά στο μπροστινό μέρος του πυραύλου, αποκαλύπτοντας αυτό που φαινόταν να είναι ένα άνοιγμα στη μία πλευρά της σφηνοειδούς μύτης του σχεδίου. Όπως γράψαμε μετά την εμφάνιση αυτής της εικόνας:
«Τα φαινομενικά ανοίγματα φαίνονται επίσης στραμμένα προς τα πάνω, αλλά πολλά πυρομαχικά που εκτοξεύονται από αέρος γυρίζουν προς τα κάτω μετά την απελευθέρωση.»
«Πώς ακριβώς καθοδηγείται ο Blackbeard παραμένει άγνωστος, αλλά ένα άνοιγμα με κλίση προς τα κάτω στο άκρο της μύτης για ένα σύστημα ανίχνευσης θα είχε νόημα για αυτό το όπλο, το οποίο το Ναυτικό επιδιώκει κυρίως ως έναν νέο τρόπο στόχευσης εχθρικών πλοίων. Συγκεκριμένα, μια μεγάλη γκάμα υφιστάμενων πυραύλων κατά πλοίων και χερσαίων επιθέσεων, καθώς και ορισμένοι τύποι αντιαεροπορικών, έχουν ανοίγματα διαφόρων σχημάτων στις μύτες τους για την απεικόνιση ανιχνευτών υπέρυθρων. Η απεικόνιση υπέρυθρων έχει το πλεονέκτημα ότι είναι άτρωτη σε παρεμβολές ηλεκτρονικού πολέμου ραδιοσυχνοτήτων. Επιπλέον, είναι μια παθητική ικανότητα που δεν στέλνει σήματα που μπορούν να δώσουν στον αντίπαλο προειδοποίηση για μια εισερχόμενη επίθεση. Το πλήρες πακέτο καθοδήγησης του Blackbeard πιθανότατα περιλαμβάνει επίσης ορισμένα μέσα πλοήγησης σε μια περιοχή-στόχο πρώτα και θα μπορούσε να έχει πολλαπλούς τρόπους λειτουργίας.»
Τα νέα πλάνα δοκιμών πτήσης που δημοσιεύθηκαν σήμερα υπογραμμίζουν επίσης το σχετικά μικρό μέγεθος του Blackbeard συνολικά. Ενώ το Super Hornet πρόκειται να είναι η πρώτη λειτουργική πλατφόρμα εκτόξευσης, είναι πολύ πιθανό να ενσωματωθεί σε άλλα αεροσκάφη σύντομα στη συνέχεια. Το Ναυτικό αποκτά τον Blackbeard στο πλαίσιο ενός προγράμματος που ονομάζεται Multi-mission Affordable Capacity Effector (MACE).
Ένα άλλο στιγμιότυπο οθόνης από το νέο βίντεο του Ναυτικού που προσφέρει μια διαφορετική εικόνα των Μαυρογένηδων κάτω από τα φτερά ενός Super Hornet, υπογραμμίζοντας το σχετικά μικρό τους μέγεθος. Σύλληψη από το USN
Η ανάλυση των εικόνων δείχνει ότι το πρόγραμμα Blackbeard έχει φτάσει σε ένα σημαντικό στάδιο στην ενσωμάτωση των αεροσκαφών, με τον πύραυλο να αξιολογείται τώρα εν πτήσει στο Super Hornet αντί να περιορίζεται σε ελέγχους εδάφους ή στατικής καταλληλότητας. Οι δοκιμές σε αιχμαλωσία αυτού του τύπου είναι ένα κρίσιμο βήμα πριν από τον διαχωρισμό των όπλων και τις δοκιμές πραγματικών πυρών, επειδή επιτρέπει στους μηχανικούς να αξιολογούν τα αεροδυναμικά φορτία, τους κραδασμούς, τη δομική συμπεριφορά, τον χειρισμό του αεροσκάφους και την αλληλεπίδραση μεταξύ του πυραύλου, του πυλώνα και της πτέρυγας σε διαφορετικές συνθήκες πτήσης. Η σημασία του βίντεο υπερβαίνει επομένως την εμφάνιση ενός νέου όπλου κάτω από την πτέρυγα ενός Super Hornet, καθώς αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη προσπάθεια των ΗΠΑ να συνδυάσουν την υπερηχητική ταχύτητα με ένα αεροσκάφος που υπάρχει ήδη στην αεροπορική πτέρυγα του αεροπλανοφόρου και ενδεχομένως να εισαγάγουν μια σημαντική νέα ικανότητα κρούσης χωρίς να περιμένουν να τεθεί σε λειτουργία ένα εντελώς νέο μαχητικό αεροσκάφος.
Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ παρουσίασε δύο δοκιμαστικά αντικείμενα υπερηχητικών πυραύλων Blackbeard που μεταφέρονται κάτω από ένα F/A-18E/F Super Hornet εν πτήσει, φέρνοντας στο προσκήνιο το σχέδιό του για οικονομικά προσιτά, υψηλής ταχύτητας όπλα κρούσης αεροπλανοφόρων, ενώ παράλληλα αφήνει μπροστά την αποφασιστική δοκιμή, μια πραγματική εκτόξευση.
Το βίντεο που δημοσιεύθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2026 καταγράφει μια πτήση αιχμαλωσίας, η οποία μπορεί να βοηθήσει στην αξιολόγηση της ενσωμάτωσης του αεροσκάφους, αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει την δηλωμένη ταχύτητα, την εμβέλεια, την ακρίβεια ή την αξιοπιστία του πυραύλου έναντι κινούμενων πλοίων και χρονικά ευαίσθητων στόχων σε ένα αμφισβητούμενο πεδίο μάχης.
Αναπτύχθηκε από την Castelion με έδρα την Καλιφόρνια στο πλαίσιο του προγράμματος Multi-mission Affordable Capacity Effector, ή MACE, του Ναυτικού, το Blackbeard έχει ως στόχο να δώσει στα αεροσκάφη αεροπλανοφόρων μια επιλογή υπερηχητικής κρούσης που μπορεί να αγοραστεί και να χρησιμοποιηθεί σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς από τα ακριβά στρατηγικά όπλα.
Η στρατηγική του πρόταση εξαρτάται από τον συνδυασμό ενός στόχου ταχύτητας άνω των Mach 5 με ένα συμπαγές ωφέλιμο φορτίο και χαμηλότερη τιμή παραγωγής, περιπλέκοντας ενδεχομένως τους υπολογισμούς αεράμυνας του αντιπάλου χωρίς να απαιτείται κάθε αποστολή κρούσης να καταναλώνει έναν σπάνιο, ακριβό πύραυλο.
Έχει υποδειχθεί μια εμβέλεια που πλησιάζει τα 800 χιλιόμετρα για τον σχεδιασμό αεροεκτοξευόμενου, αλλά αυτός ο αριθμός παραμένει μια ένδειξη της εταιρείας και όχι μια δημοσιευμένη προδιαγραφή απόδοσης του Ναυτικού, καθιστώντας πρόωρο οποιονδήποτε ακριβή ισχυρισμό σχετικά με την απόσταση απόκρισης του αεροπλανοφόρου ή την κάλυψη του στόχου.
Ο αναφερόμενος στόχος πλήρους τιμής της Castelion, κάτω των 300.000 δολαρίων ΗΠΑ ανά όπλο, θα άλλαζε τα οικονομικά της υπερηχητικής επίθεσης, εάν επιτευχθεί, αν και τα πακέτα πρωτοτύπων και το αρχικό κόστος παραγωγής δεν μπορούν να καθορίσουν το κόστος ενός αξιόπιστου πύραυλου με σταθερούς ρυθμούς κατασκευής.
Η επιλογή του Super Hornet από το Ναυτικό έχει σημασία, επειδή το αεροσκάφος αποτελεί ήδη μέρος της αεροπορικής πτέρυγας αεροπλανοφόρων, δημιουργώντας μια πιθανή διαδρομή προς μια νέα ικανότητα επίθεσης χωρίς να περιμένει ένα εντελώς νέο μαχητικό αεροσκάφος ή στόλο εκτοξευτών.
Αυτή η διαδρομή εξακολουθεί να απαιτεί δοκιμές διαχωρισμού και πραγματικών πυρών, πιστοποίηση ασφάλειας πτήσης, πιστοποίηση σχετική με το αεροπλανοφόρο και απόδειξη ότι ο πύραυλος λειτουργεί με συνέπεια, ειδικά όταν εκτοξεύεται από αεροσκάφος που λειτουργεί εντός των απαιτητικών περιορισμών βάρους, χειρισμού και συντήρησης της ναυτικής αεροπορίας.
Στην έκδοσή του τον Σεπτέμβριο, η NAVAIR περιέγραψε τον Blackbeard με τη φράση «Σύντομα σε ένα θέατρο κοντά σας», αλλά η επιχειρησιακή σημασία αυτού του μηνύματος θα εξαρτηθεί από τις επιτυχημένες δοκιμές και παραδόσεις και όχι από την ορατότητα των πυραύλων κάτω από ένα ιπτάμενο αεροσκάφος.
Ο αναφερόμενος στόχος για περιορισμένη πρώιμη επιχειρησιακή ικανότητα έως τον Αύγουστο του 2028 δίνει στο πρόγραμμα στρατηγική επείγουσα ανάγκη, ωστόσο ένας προηγούμενος στόχος του 2027 καταδεικνύει πώς τα χρονοδιαγράμματα ανάπτυξης μπορούν να αλλάξουν πριν τα πληρώματα λάβουν ένα όπλο κατάλληλο για επιχειρησιακό σχεδιασμό.
Για τους παρατηρητές Ινδο-Ειρηνικού, η ελκυστικότητα του Blackbeard έγκειται στην πιθανότητα κατανομής ταχείας ικανότητας κατά πλοίων σε αεροσκάφη μεταφοράς, εκτοξευτές εδάφους και τελικά μη επανδρωμένα σκάφη, αναγκάζοντας έτσι έναν αμυνόμενο να λάβει υπόψη αρκετές πιθανές θέσεις εκτόξευσης.
Η εκτίμηση της DSA είναι ότι το υλικό πτήσης σηματοδοτεί ένα ουσιαστικό βήμα ολοκλήρωσης, ενώ ο ευρύτερος ισχυρισμός του προγράμματος παραμένει αναπόδεικτος: παραγωγή αρκετών αξιόπιστων, ικανών για στόχους υπερηχητικών πυραύλων για να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο οι αντίπαλες δυνάμεις κατανέμουν τις άμυνες και προστατεύουν τα κινητά περιουσιακά στοιχεία.
Γιατί ο Μαυρογένης (το όνομα του πυραύλου) Θα μπορούσε να Αλλάξει τον Σχεδιασμό Επιθέσεων του Αεροπλανοφόρου
Ένα Super Hornet που μεταφέρει τον Μαυρογένη θα μπορούσε, εάν υλοποιηθούν οι δηλωμένες φιλοδοξίες εμβέλειας και στόχευσης, να εκτοξεύσει ένα όπλο υψηλής ταχύτητας έξω από ορισμένες αμυνόμενες περιοχές, δίνοντας στον κυβερνήτη του αεροπλανοφόρου έναν άλλο τρόπο να απειλήσει πλοία ή να προσγειώσει στόχους χωρίς να μετακινήσει το αεροσκάφος όσο το δυνατόν πιο κοντά.
Αυτό το πιθανό πλεονέκτημα απόκρουσης δεν μπορεί να μετρηθεί από τα πλάνα αιχμαλωσίας, επειδή ο χρήσιμος φάκελος εκτόξευσης εξαρτάται από την πραγματική απόδοση του πυραύλου, τις συνθήκες απελευθέρωσης του αεροσκάφους, την τοποθεσία του στόχου και την ποιότητα του δικτύου επιτήρησης που παρέχει την τροχιά του στόχου.
Εναντίον ενός κινούμενου πολεμικού πλοίου, η ταχύτητα έχει επιχειρησιακή αξία μόνο όταν η καθοδήγηση μπορεί να λάβει υπόψη την κίνηση μεταξύ εκτόξευσης και πρόσκρουσης, καθιστώντας την ανίχνευση στόχου, τις ενημερώσεις τροχιάς και την απόδοση του τερματικού εντοπισμού τόσο σημαντικές όσο η διαφημιζόμενη ταχύτητα του πυραύλου.
Εναντίον ενός χρονικά ευαίσθητου στόχου εδάφους, ένας μικρότερος χρόνος πτήσης θα μπορούσε να μειώσει την ευκαιρία διασποράς του εξοπλισμού, αλλά το πλεονέκτημα θα εξαρτιόταν από το πόσο γρήγορα οι διοικητές εντοπίζουν, εξουσιοδοτούν και μεταδίδουν έναν έγκυρο στόχο πριν ο πύραυλος εγκαταλείψει το αεροσκάφος.
Η εξωτερική μεταφορά κάτω από το Super Hornet είναι η διαμόρφωση που επιδεικνύεται εν πτήσει, ενώ η προτεινόμενη μεταφορά F-35, συμπεριλαμβανομένης της απαιτητικής προοπτικής τοποθέτησης όπλων μέσα στις θέσεις του, παραμένει ένα ξεχωριστό ζήτημα ενσωμάτωσης με διαφορετικές επιπτώσεις στο μέγεθος και την επιβιωσιμότητα.
Ένας εξωτερικά τοποθετημένος πύραυλος μπορεί επίσης να επιβάλει αεροδυναμικές και χειριστικές κυρώσεις στο αεροπλανοφόρο του, επομένως οι επιχειρησιακοί σχεδιαστές θα χρειαστούν στοιχεία δοκιμών πτήσης πριν αντιμετωπίσουν ένα ονομαστικό βεληνεκές πυραύλων ως την πρακτική ακτίνα μάχης ενός φορτωμένου πακέτου κρούσης.
Η προβλεπόμενη συμπαγής κεφαλή του Blackbeard οξύνει περαιτέρω το πρόβλημα της στόχευσης, επειδή ένα μικρότερο καταστροφικό ωφέλιμο φορτίο θέτει μεγαλύτερες απαιτήσεις στην ακρίβεια, την επιλογή στόχου και την αναγνώριση ευάλωτων σημείων από ένα όπλο σχεδιασμένο γύρω από ένα πολύ μεγαλύτερο εκρηκτικό αποτέλεσμα.
Για μια αεροπορική πτέρυγα αεροπλανοφόρου, το πιθανό όφελος είναι επομένως μια διαφορετική ισορροπία μεταξύ ταχύτητας, εμβέλειας, ωφέλιμου φορτίου και βάθους αποθέματος, αντί για ένα καθολικό υποκατάστατο των υπαρχόντων πυραύλων κατά πλοίων και χερσαίων επιθέσεων με ξεχωριστά χαρακτηριστικά πτήσης και θνησιμότητας.
Ο πύραυλος θα μπορούσε επίσης να διευρύνει το εύρος των διαθέσιμων επιλογών κατά τη διάρκεια μιας κρίσης, υπό την προϋπόθεση ότι μεταφέρονται και αναπληρώνονται αρκετά βλήματα, επειδή οι διοικητές θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την εξάντληση του αποθέματος τόσο προσεκτικά όσο λαμβάνουν υπόψη τις ευκαιρίες εκτόξευσης.
Μέχρι οι πραγματικές εκτοξεύσεις να εδραιώσουν τη συμπεριφορά διαχωρισμού, την καθοδήγηση και την αποτελεσματικότητα του τερματικού σταθμού, το Blackbeard θα πρέπει να νοείται ως μια ικανότητα κρούσης αεροπλανοφόρου υπό ανάπτυξη, της οποίας η πιθανή επίδραση στη στάση των ναυτικών δυνάμεων παραμένει μια αναλυτική κρίση και όχι ένα επιχειρησιακό γεγονός.
Ο σούπερ υπερηχητικός Σχεδιασμός και τα Αναπάντητα Ερωτήματά του
Το Blackbeard παρουσιάζεται ως ένα τακτικό υπερηχητικό όπλο και όχι ως ένα στρατηγικό σύστημα κρούσης μεγάλης εμβέλειας, μια διάκριση που διαμορφώνει τους πιθανούς στόχους, το μέγεθος του ωφέλιμου φορτίου και την τιμή του, ενώ παράλληλα τοποθετεί την κλίμακα κατασκευής πιο κοντά στο κέντρο του προγράμματος.
Οι εικόνες του τρέχοντος υλικού υποδηλώνουν μια διάταξη δύο σταδίων με πτερύγια και στα δύο τμήματα και ένα άνω μέρος του σώματος διαμορφωμένο για πτήση υψηλής ταχύτητας στην ατμόσφαιρα, αλλά οι εικόνες από μόνες τους δεν μπορούν να καθορίσουν την τελική ακολουθία πρόωσης, την απόδοση ελιγμών ή τη διαμόρφωση παραγωγής.
Μια ερμηνεία είναι ότι ένας πυραυλοενισχυτής επιταχύνει ένα όχημα άνω σταδίου πριν από τον διαχωρισμό και μια ολίσθηση χωρίς κινητήρα προς τον στόχο, αν και η πιθανότητα πρόωσης στο δεύτερο στάδιο παραμένει άλυτη στις δημόσιες πληροφορίες που παρέχονται.
Αυτή η αβεβαιότητα έχει σημασία επειδή η μηχανοκίνητη πτήση και η ολίσθηση χωρίς κινητήρα παρουσιάζουν διαφορετικές απαιτήσεις για διαχείριση ενέργειας, σχεδιασμό τροχιάς και εμπλοκή στόχου, καθιστώντας παραπλανητικό να συναχθεί ένα ακριβές προφίλ πτήσης απλώς από την εμφάνιση του όπλου.
Το ορατό άνοιγμα της μύτης είναι σύμφωνο με ένα παράθυρο αναζήτησης, ενώ το υλικό που περιγράφεται για το πρόγραμμα συζητά επίσης ηλεκτροοπτικές προσεγγίσεις και ξεχωριστή εργασία ραντάρ αναζήτησης ζώνης Ku. Κανένα δεν καθορίζει ποιον αισθητήρα ή συνδυασμό αισθητήρων θα φέρουν τα πυρομαχικά παραγωγής.
Ένας παθητικός ανιχνευτής απεικόνισης θα μπορούσε να προσφέρει μια διαδρομή για την εύρεση ενός πλοίου χωρίς να μεταδίδει ενέργεια ραντάρ, ενώ μια επιλογή ραντάρ θα μπορούσε να παρουσιάσει διαφορετικές δυνατότητες απόκτησης στόχου. Κάθε προσέγγιση θα απαιτούσε δοκιμές έναντι ακαταστασίας, αντίμετρων και δύσκολων συνθηκών εμπλοκής.
Η πλοήγηση στο μέσο της διαδρομής είναι ένα άλλο ουσιαστικό αλλά δημόσια αβέβαιο στοιχείο, επειδή ένας πύραυλος που προορίζεται να χτυπήσει κινητούς στόχους πρέπει να διατηρεί μια επαρκώς ακριβή εικόνα στόχου κατά τη διάρκεια της πτήσης πριν ο αισθητήρας του τερματικού μπορεί να αναζητήσει και να κάνει τελικές διορθώσεις.
Η αρχική απαίτηση MACE περιέγραφε μια κεφαλή περίπου 34 κιλών, καθιστώντας την δηλωμένη ιδέα εξαρτώμενη σε μεγάλο βαθμό από την ακρίβεια και τις επιπτώσεις πρόσκρουσης και όχι από το ευρύ αποτύπωμα έκρηξης που σχετίζεται με σημαντικά μεγαλύτερα φορτία πυραύλων κατά πλοίων.
Το υλικό ανάπτυξης που σχετίζεται με το Castelion περιγράφει επίσης μια ιδέα κεφαλής συμπαγούς αντιδραστικού υλικού, αλλά η εμφάνισή του σε τεχνικές εργασίες δεν καθορίζει τη διαμόρφωση, τη θνησιμότητα ή την κατάσταση υιοθέτησης ενός επιχειρησιακού πυραύλου Blackbeard.
Η στρατιωτική σημασία ενός στόχου κλάσης Mach 5 θα καθοριστεί τελικά από την πλήρη αλυσίδα εξόντωσης, συμπεριλαμβανομένης της αναγνώρισης στόχου, της διάκρισης του αναζητητή, της ακρίβειας του τερματικού σταθμού και των επιπτώσεων μετά την πρόσκρουση, και όχι από την υπέρβαση ενός ορίου ταχύτητας μεμονωμένα.
Ένα Στοίχημα Εργοστασιακού Μεγέθους για Υπερηχητικό Κρούσμα
Το επιχείρημα της Castelion για την παραγωγή βασίζεται στην κατασκευή των δικών της πυραυλοκινητήρων, υπολογιστών πτήσης, ενεργοποιητών και μηχανισμών αναζήτησης, μια προσέγγιση που αποσκοπεί στη μείωση της εξάρτησης από εξωτερικούς προμηθευτές, δίνοντας παράλληλα στους μηχανικούς αυστηρότερο έλεγχο στον επανασχεδιασμό, τις δοκιμές και τη διαθεσιμότητα εξαρτημάτων.
Η εταιρεία αναφέρει ότι οι επαναλαμβανόμενες δοκιμές πτήσης έχουν επιταχύνει την ανάπτυξη, συμπεριλαμβανομένων περίπου 21 δοκιμών κατά τη διάρκεια του 2025, αλλά ο ρυθμός των δοκιμών από μόνος του δεν μπορεί να αποδείξει την αξιοπιστία που απαιτείται όταν οι πύραυλοι κατασκευάζονται σε ποσότητα και αποθηκεύονται για επιχειρησιακή χρήση.
Το Project Ranger, μια σχεδιαζόμενη πανεπιστημιούπολη παραγωγής στο Ρίο Ράντσο του Νέου Μεξικού, είναι κεντρικό στο προτεινόμενο αποτύπωμα εφοδιαστικής, επειδή μια χαμηλή τιμή μονάδας έχει περιορισμένη στρατιωτική αξία, εκτός εάν οι γραμμές παραγωγής μπορούν να παραδώσουν όπλα αντικατάστασης με προβλέψιμο ρυθμό.
Ένα πλαίσιο προβλέπει χωρητικότητα τουλάχιστον 500 πυραύλων ετησίως μετά από δοκιμές και επικύρωση, ενώ έχει συζητηθεί η εξουσιοδότηση για την απόκτηση έως και 12.000 σε διάστημα πέντε ετών. Κανένα από τα δύο στοιχεία δεν σημαίνει ότι το απόθεμα έχει ήδη αγοραστεί ή παραδοθεί.
Η διάκριση έχει σημασία για τους σχεδιαστές δυνάμεων, επειδή η βιομηχανική ικανότητα, η εξουσία προμηθειών, οι συμβατικές ποσότητες και τα παραδοθέντα βλήματα αντιπροσωπεύουν διαδοχικά βήματα, το καθένα με τους δικούς του κινδύνους χρηματοδότησης, πιστοποίησης και παραγωγής πριν τα όπλα μπορέσουν να γεμίσουν τις επιχειρησιακές γεμιστήρες.
Η παραγγελία του Ναυτικού τον Ιούνιο του 2026 για 50 πρωτότυπα και εμπορευματοκιβώτια πρώιμης επιχειρησιακής ικανότητας, αξίας 23,4 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, υποστηρίζει την περαιτέρω ανάπτυξη, αλλά δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως απόδειξη ότι έχει επιτευχθεί μια διαρκής τιμή για ολόκληρο τον στόλο.
Μια επακόλουθη αρχική παραγγελία παραγωγής περιγράφηκε εντός ενός ορίου που έφτασε τα 200 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, σηματοδοτώντας την πρόθεση προμήθειας, ενώ άφησε ανοιχτό το πώς οι συμβατικές επιλογές, οι παραδοθείσες ποσότητες και η επαληθευμένη απόδοση θα μεταφραστούν σε βιώσιμο κόστος ανά πύραυλο.
Οι προηγούμενες αναθέσεις περιελάμβαναν περίπου 50 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ για ανάπτυξη και 105 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ για την ενσωμάτωση του Super Hornet και τις σχετικές δοκιμές, υπογραμμίζοντας ότι ένας προσιτός πύραυλος εξακολουθεί να εξαρτάται από σημαντικές επενδύσεις πριν αξιολογηθεί η υποσχόμενη οικονομική του κατάσταση μονάδας.
Εάν η κατασκευή ανταποκρίνεται στις φιλοδοξίες της, ένα μεγαλύτερο απόθεμα θα μπορούσε να επιτρέψει στους διοικητές να σχεδιάζουν επαναλαμβανόμενες επιθέσεις και να διατηρούν αποθέματα, ενώ ένα έλλειμμα θα άφηνε έναν δυνητικά ικανό πύραυλο περιορισμένο από το ίδιο πρόβλημα βάθους γεμιστήρα που επιδιώκει να αντιμετωπίσει.
Η DSA εκτιμά ότι η βιομηχανική δοκιμή του Blackbeard είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δοκιμή πτήσης του: το στρατηγικό της αποτέλεσμα εξαρτάται από την κατασκευή χρησιμοποιήσιμων πυραύλων αρκετά γρήγορα ώστε να υποστηρίζουν διαρκείς επιχειρήσεις, όχι απλώς από την επίδειξη ενός μικρού αριθμού επιτυχημένων βολών υψηλής ταχύτητας.
HIMARS και μη επανδρωμένα σκάφη επεκτείνουν τον χάρτη εκτόξευσης
Η ιδέα του Blackbeard GL του Στρατού των ΗΠΑ θα προσαρμόσει την οικογένεια πυραύλων για εκτοξεύσεις εδάφους από εξοπλισμό κλάσης HIMARS, επεκτείνοντας το πρόγραμμα πέρα από την αεροπορία αεροπλανοφόρων και προσφέροντας έναν πιθανό τρόπο κατανομής των απειλών κατά πλοίων και χερσαίων επιθέσεων σε διαφορετικές θέσεις.
Ο σχεδιασμός του στρατού περιγράφει ένα όπλο που θα συμπληρώνει πυρά μεγαλύτερης εμβέλειας, ενώ θα φτάνει λιγότερο μακριά και λιγότερο γρήγορα από το Υπερηχητικό Όπλο Μεγάλης Εμβέλειας, τοποθετώντας το Blackbeard GL σε διαφορετική επιχειρησιακή και οικονομική κατηγορία.
Ένας εκτοξευτής συμβατός με έναν υπάρχοντα στόλο πυραύλων-πυροβολικού θα μπορούσε να μειώσει την ανάγκη για μια εντελώς ξεχωριστή αρχιτεκτονική εκτόξευσης εδάφους, αλλά η ενσωμάτωση εξακολουθεί να απαιτεί στοιχεία σχετικά με την χωρητικότητα του pod, τη συμβατότητα ελέγχου πυρός, την ασφάλεια και τις απαιτήσεις μετακίνησης πυραύλων στη θέση τους.
Οι επίγειες συστοιχίες θα αντιμετώπιζαν μια πρόκληση στόχευσης παρόμοια με τα ναυτικά αεροσκάφη: η προσβολή ενός κινούμενου πλοίου από απόσταση απαιτεί μια έγκαιρη και αξιόπιστη διαδρομή που παραμένει χρήσιμη κατά την προετοιμασία εκτόξευσης και την επακόλουθη πτήση του πυραύλου.
Η αναφερόμενη πιθανότητα τοποθέτησης δύο όπλων σε ένα όπλο οικογένειας HIMARS υποδηλώνει μεγαλύτερη ικανότητα ομοβροντίας, αν και η ακριβής διαμόρφωση και οι λειτουργικοί συμβιβασμοί δεν μπορούν να θεωρηθούν ως διευθετημένοι μέχρι να αποδειχθεί ένας κατάλληλος συνδυασμός εκτοξευτή και πυραύλου.
Τον Ιούνιο του 2026, οι Castelion και Saronic ανακοίνωσαν σχέδια για την επίδειξη ενός όπλου που σχετίζεται με τον Blackbeard από ένα μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας Marauder στη θάλασσα κατά τη διάρκεια του 2027, εισάγοντας μια προτεινόμενη επιλογή θαλάσσιας εκτόξευσης αντί για μια καθιερωμένη ικανότητα μάχης.
Ένας τέτοιος μη επανδρωμένος εκτοξευτής θα μπορούσε να περιπλέξει την εικόνα ενός αντιπάλου για την προέλευση μιας επίθεσης, αλλά η στρατιωτική του αξία θα εξαρτιόταν από τις επικοινωνίες, την επιβιωσιμότητα, τον χειρισμό πυραύλων και την ικανότητα παροχής έγκυρης στόχευσης χωρίς να εκτίθεται το σκάφος.
Τα κοινά εξαρτήματα σε εκδόσεις που εκτοξεύονται από αέρος, εδάφους και θάλασσας θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην κλίμακα της κατασκευής, ωστόσο κάθε πλατφόρμα εισάγει διαφορετικές συνθήκες εκτόξευσης και απαιτήσεις πιστοποίησης που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα χρονοδιαγράμματα, την ομοιότητα και την τελική τιμή κάθε παραλλαγής.
Για την περιφερειακή θέση των δυνάμεων, η σημαντική πιθανότητα είναι ένα ευρύτερο σύνολο τοποθεσιών εκτόξευσης που θα έπρεπε να παρακολουθεί ένα αντίπαλο ναυτικό, ιδιαίτερα εάν τα αεροσκάφη, οι κινητές μπαταρίες εδάφους και τα μη επανδρωμένα σκάφη μπορούσαν να συντονιστούν μέσω αξιόπιστων δικτύων επιτήρησης.
Αυτή η πιθανότητα παραμένει υπό όρους: το Super Hornet είναι η μόνη πλατφόρμα Blackbeard που φαίνεται να φέρει το όπλο εν πτήσει στην παρεχόμενη περιγραφή, ενώ οι έννοιες εκτόξευσης εδάφους και θαλάσσιας εκτόξευσης εξακολουθούν να απαιτούν τις δικές τους επιδείξεις και επιχειρησιακή επικύρωση.
Τι Πρέπει να Συμβεί Πριν ο Μαυρογένης Αλλάξει την Αποτροπή
Η θέση του Μαυρογένη δίπλα στα υπάρχοντα αμερικανικά όπλα κρούσης καθορίζεται από συμβιβασμούς: επιδιώκει μεγαλύτερη ταχύτητα και χαμηλότερη τιμή από ορισμένες εναλλακτικές λύσεις, ενώ προσφέρει μικρότερο ωφέλιμο φορτίο και μικρότερη εμβέλεια από τα πιο φιλόδοξα στρατηγικά υπερηχητικά συστήματα.
Δεν παρουσιάζεται ως πύραυλος κρουζ scramjet που αναπνέει αέρα και δεν θα πρέπει να αξιολογείται ως άμεση αντικατάσταση των stealth υποηχητικών όπλων των οποίων η επιβιωσιμότητα, το ωφέλιμο φορτίο και τα προφίλ πτήσης ανταποκρίνονται σε διαφορετικές επιχειρησιακές απαιτήσεις.
Η αναφερόμενη εμβέλεια κοντά στα 800 χιλιόμετρα θα μπορούσε να δημιουργήσει ουσιαστικές επιλογές αντιπαράθεσης αεροπλανοφόρων, αλλά η αποτελεσματική εμβέλεια εναντίον ενός συγκεκριμένου στόχου θα εξαρτηθεί από τη θέση απελευθέρωσης, την τροχιά πτήσης, την κίνηση του στόχου και από το εάν οι διοικητές διαθέτουν μια χρησιμοποιήσιμη εικόνα στόχευσης.
Οι αμυνόμενοι, με τη σειρά τους, θα είχαν λόγους να προσαρμόσουν την επιτήρηση, τη διασπορά και την πολυεπίπεδη προστασία εάν υλοποιηθεί μια μαζικά παραγόμενη απειλή υψηλής ταχύτητας, αν και η συγκεκριμένη αποτελεσματικότητα των αντιμέτρων δεν μπορεί να συναχθεί από ανακοινώσεις προγράμματος ή εικόνες αιχμαλωσίας.
Η κεντρική σύγκριση κόστους απαιτεί επίσης πειθαρχία: ένας δηλωμένος στόχος πλήρους τιμής κάτω των 300.000 δολαρίων ΗΠΑ αποτελεί φιλοδοξία παραγωγής, ενώ οι δαπάνες ανάπτυξης, τα πακέτα πρώιμης παρτίδας και η μελλοντική συντήρηση θα μπορούσαν να δημιουργήσουν διαφορετικό λειτουργικό κόστος για το όπλο που βρίσκεται σε λειτουργία.
Η ονομαστική ικανότητα κατασκευής εκατοντάδων πυραύλων ετησίως θα αποκτούσε στρατηγική σημασία μόνο εάν τα κατάλληλα κάνιστρα με τους πυραύλους έφταναν σε μονάδες, πλοία και χώρους αποθήκευσης μαζί με τον εξοπλισμό εκτόξευσης, το εκπαιδευμένο προσωπικό και τις ρυθμίσεις συντήρησης που απαιτούνται για την αξιοποίησή τους.
Ο στόχος πρώιμης ικανότητας του 2028 θα πρέπει επομένως να ερμηνεύεται ως ορόσημο προγράμματος, του οποίου η σημασία εξαρτάται από το τι έχουν διαπιστώσει οι δοκιμές μέχρι τότε, πόσοι πύραυλοι είναι διαθέσιμοι και ποια αεροσκάφη έχουν λάβει άδεια να τους μεταφέρουν και να τους απελευθερώσουν.
Μια επιτυχημένη εκτόξευση θα απαντούσε σε ένα κρίσιμο ερώτημα που έμεινε ανοιχτό από το βίντεο του Σεπτεμβρίου, ωστόσο θα χρειαστούν επαναλαμβανόμενες δοκιμές εναντίον αντιπροσωπευτικών στόχων για να υποστηριχθεί η εμπιστοσύνη στην καθοδήγηση, τα αποτελέσματα και την αξιοπιστία σε όλες τις επιχειρησιακές συνθήκες.
Για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, το Blackbeard απεικονίζει ένα ευρύτερο ερώτημα προμηθειών εντός του παρεχόμενου λογαριασμού: εάν ένα μικρότερο υπερηχητικό όπλο που κατασκευάζεται σε ποσότητα μπορεί να προσφέρει πιο αξιοποιήσιμη συμβατική ικανότητα κρούσης από ένα περιορισμένο απόθεμα πιο ακριβών πυραύλων.
Η εκτίμηση της DSA είναι ότι το Blackbeard θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τον σχεδιασμό επιθέσεων εάν οι ισχυρισμοί στόχευσης, παραγωγής και ενσωμάτωσης επιβιώσουν από τις δοκιμές, αλλά τα παρόντα στοιχεία υποστηρίζουν ένα πιο περιορισμένο συμπέρασμα: το Ναυτικό έχει πετάξει το όπλο κάτω από ένα Super Hornet και οι αποφασιστικές επιδείξεις παραμένουν μπροστά.